Trip On Tracks

Peking in beeld - Pékin en images

2009-12-02T12:10:00.008+01:00

Het vogelneststadium en de waterkubus. We zijn intussen bijna 2010, maar de Chinezen schijnen voortaan permanent in 2008 te leven. De Olympische site is een van de nationale toeristische trekpleisters geworden. En ook de merchandising draait zovele maanden na datum nog steeds op volle toeren.

La Chine, particulièrement Pékin, ne s'est toujours pas remise des Jeux Olympiques. Le quartier ou se sont déroulés les jeux dégagent une drôle d'atmosphère, une grande fierté mêlée de nostalgie. On dirait presque les jeux se sont terminés hier tant la foule est encore présente tous les jours.

Het Tiananmenplein en de Verboden Stad.
La place Tienanmen et la cité interdite.

En toen stonden we ein-de-lijk op de Chinese muur.
Après de multiples essais avortés, on a tout de même pu admirer la grande muraille.

Het einde van de vakantie nadert dus nog snel een paar hutongs...
Nos derniers pas dans les hutongs..

Een laatste keer onze favoriete snack...
Une dernière visite chez notre marchand de snacks favori.

En en passant ook nog een laatste Pekingeend. Overigens het beste restaurant waar ik ooit ging eten!
Et pour notre dernier repas, un canard laqué (entre autres) dans un restaurant tout bonnement incroyable.

De laatste dag werd afgesloten in een van onze favoriete buurten in Peking, de omgeving rond The Village in het Chaoyang district.
Dernière visite au "Village" quartier commerçant bourré de cafés et de restos plutôt orientés expats.

De Chinees voor Dummies

2009-11-28T14:46:00.001+01:00

Er zijn vijf Grote Bezigheden die een Chinees tot een Chinees maken.

1. Een Chinees hoort ten allen tijde een thermos thee bij zich te hebben. Liefst doorschijnend, want dan ziet iedereen de blaadjes drijven en is het ook duidelijk wanneer bijvullen zich opdringt.

2. Een Chinees eet 24 uur op 24. Of toch bijna. En hij doet dat enthousiast met bijbehorende slurpgeluiden. Hoe indringender de geur, hoe lekkerder het schijnt te zijn.

3. Wanneer een Chinees niet eet of niet aan de thermos hangt, dan kan je er de donder op zeggen dat hij net een onmoeting heeft gehad met de Chinese evenknie van Klaas Vaak. Op de bus of de trein kan je er niets mee aanvangen met zo'n Chinees, want twee minuten na vertrek ligt ie gegarandeerd onder zeil.

4. Zijn ze eindelijk weer wakker, dan schreeuwen ze de longen uit hun lijf. Praten heet dat hier. Of ze rochelen en spuwen alsof het een olympische sport is. Over lawaaihinder gesproken: waar zit onze nationale trots, de als marktktamer geboren sjakosjenverkoper? Hele winkels heb ik afgezocht en honderden Chinezen aangeklampt, maar geen spoor van Eddy Wally in Sina. Helmut Lotti, dat wel, en Jules Destroopere.

5.Nog in de rode top vijf staat plaatjes schieten, liefst honderden per dag. Alsof hun leven er van af hangt: Chinees naast een boom, Chinees voor een steen, Chinees bij het water. Er is altijd wel iets.

Bestaat er ondans dit alles nog twijfel over de Chineesheid van een bepaald persoon, kijk dan hoe vaak hij zich bezondigt aan karaoke met een grote K, of hoeveel keer per dag hij een "kaartje legt". Zombielopen is ook een indicatie. En ongegeneerd staren.

De Toiletpost

2009-11-28T11:23:00.001+01:00

Heel wat sanitaire stops de afgelopen drie maanden waren zonder meer...erm... spannend te noemen. Ik heb er een aantal keer over geschreven, maar beelden zeggen meer dan woorden. En dus volgt hier een toiletpost, volledig gewijd aan de sanitaire dieptepunten en hoogstandjes.

Zo waren er de toiletten in Mongolië in volledige afzondering...

...'met zicht op'...

...en in de vrije natuur.

In China waren ze gespecialiseerd in de 'wij zijn tegen privacy' toiletten. Die kwamen in een gematigde...

en doorgedreven versie.

Maar we kwamen ook het andere uiterste tegen, zoals in een hotelbar in Peking die volledig door Philippe Starck was ingericht...

en in The Venetian, een bekend casino in Macau.

De prijs voor de mooiste openbare toiletten ter wereld gaat naar het Chinese Lijiang, dat echte houten paleizen ontwierp voor onderdanen met een boodschap.

Les post auxquels vous avez échappés

2009-11-26T16:40:00.002+01:00

Notre voyage touche doucement à sa fin puisque nous rentrons au pays dimanche matin. S'il ne reste plus beaucoup de choses dans nos portefeuilles, quelques idées des sujets pour le blog restent encore dans nos cartons. Par manque de temps, on ne pourra malheureusement pas les dévelloper. Les voici en quelques lignes :

Les forces de l'ordre sont nos amies

Lors de notre arrivée en Chine nous avons été agréablement surpris par la gentillesse des policiers et des militaires présents dans la capitale. Dans les messages de prévention affichés un peu partout, les policiers sont toujours représentés sous la forme de cartoons rondouillards et sourillants. Ca change de la Russie en tous cas! Nous n'avons pas eu la possibilité de contacter des Ouïghours ou des Tibétains pour avoir leur avis sur la question.

Le rap de la grippe porcine

Ayant dû prendre l'avion a plusieurs reprise, on a subi à chaque fois une tentative d'hypnose sous couvert de clip de prévention contre la grippe H1N1.

Les nouilles qui traversent le pont

Non ce n'est pas une contrepétrie mais une spécialité de Kunming. Il y a une légende derrière que je vous raconterai un jour.

Au fait, vous ai-je déjà conté la légende de l'abbaye d'Orval?

Chingrish
Parfois il est plus facile de comprendre le chinois que l'anglais par ici. Les exemples sont tellements nombreux que plusieurs livres existent.

Ils sont quand même forts ces Allemands

Que ce soit en à Moscou, en Mongolie, en Chine ou à Hong Kong on trouve partout des bar allemands ou autre Biergarten. Même là ou il n'y a pas de pubs irlandais!

Kunming in beeld

2009-11-25T16:55:00.001+01:00

China boven.

Kunming ondergaat hetzelfde lot als vele andere Chinese steden. Oude historische wijken en gebouwen worden gesloopt om plaats te maken voor "nieuwe old-style wijken". Chinezen malen niet om ouderdom of geschiedenis, zolang het maar comfortabel en nieuw oogt. "Fake" is geen scheldwoord, in tegendeel.

Een kolonie vogels arriveert elk jaar steevast rond dezelfde tijd in Kunming om er te overwinteren. Tot groot jolijt van de Chinezen die massaal present tekenen met camera en brood.

Een avondje uit met enkele barmeisjes en Moshe, de Israëlische mede-eigenaar van een bar/restaurant dat we op zoek naar warmte binnenvielen. Moshe bezorgde ons bovendien het adres van een hotel waar ze verwarming hadden. Stel u voor zeg. Verwarming...

Moshe stond er bovendien op dat we de volgende dag in zijn restaurant een les "Belgisch koken" hielden voor het koksteam. En dus maakten we stoofvlees en ballekes in tomatensaus en liepen we ferm in de weg terwijl de koks probeerden onze handelingen te registreren en tegelijk de 30tal restaurantgasten van eten te voorzien. Een beetje genant bijtijds, maar de ballekes en het stoofvlees waren ondanks het gebrek aan ingrediënten een succes.

Carbonnades flamandes et boulettes sauce tomates

2009-11-24T16:44:00.001+01:00

Depuis Kunming (à quelques encablures du Vietnam), nous désirions faire une dernière expédition avant de rejoindre Pékin. Première étape: les terrasses de Yuanyang. Cette fois-ci, les champs étaient bien sous eau mais nous n'avons presque rien vu tellement le brouillard était important. Et il faisait si froid dans notre hôtel sans électricité que nous avons décidé d'écourter notre séjour sur place.

Ensuite nous avons passé 2 nuits dans la chouette petite ville de Jianshui dans un magnifique hotel (toujours pas de chauffage!). Pour ne rien arranger, la pluie a commencé à tomber... Et dire que l'on prenait encore des verres en terrasse 4 jours plus tôt, la Belgique se rapproche décidément de plus en plus!

Notre dernière étape devait être Tonghai, ville ou subsisterait encore une importante ethnie d'origine mongole. Arrivé sur place nous n'avons trouvé qu'une ville sans grand intérêt et sans le moindre endroit dépassant les 10 degrés. Trempés et dans l'impossibilité de nous réchauffer, nous décidons de repartir à Kunming et quittons notre hôtel 2heures après être arrivé.

Nous voilà de retour à Kunming 2 jours plus tôt que prévu et toujours à la recherche d'un point de chaleur. Après de longues heures, nous trouvons le seul café n'étant pas ouvert aux 4 vents. Nous y rencontrons Moshe, un Israélien qui enseigne la cuisine occidentale aux chef de l'endroit. En quelques instants, il nous déniche un hotel avec chauffage (luxe!) et nous emmène boire des verres avec 3 des serveuses. Il nous propose également de faire une démonstration de nos talents culinaires.

On ne le prend pas trop au sérieux mais nous promettons de repasser à son resto le lendemain. Nous pensions pouvoir finalement mettre le blog à jour mais dès notre arrivée, il nous convainc de relever le défi et de lui préparer nos grandes spécialités: les carbonnades flamandes et les boulettes sauce tomates.

Après une petite visite chez le boucher, nous voilà tous les 2 aux fourneaux au milieu d'une dizaine de cuistots chinois.

La moitié des ingrédients nécessaires n'était évidemment pas disponible et se retrouver au milieu du jeu de quille en plein coup de feu fut parfois un peu stressant.

En toute modestie, le résultat était cependant assez probant et a bien plu aux quelques touristes de passage qui ont partagé notre table.

IJskoud avontuur

2009-11-24T12:39:00.001+01:00

Het plan was: profiteren van het mooie weer en onze bagage achterlaten in een hostel in Kunming om lichtgepakt een vijfdaagse verkenning van de streek rond de yuanyang rijstterrassen aan te vatten. Wisten wij veel dat de winter voor de deur stond. Reizigers hebben geen tijd voor weerberichten en soortgelijke trivialiteiten. Zes busuren later stonden we temidden de prachtige rijstterrassen. Tenminste, dat is wat ons werd verteld, want erg veel zagen we er niet van.

We logeerden in het 'hotel' van een Chinese fotograaf die ons de volgende dag op sleeptouw nam langs de rijststerrassen en naar een Hani dorp...

en een Yi dorp waar het marktdag was.

De fotograaf, een formidabele en eerlijke man, moest na vier uur toegeven dat het hopeloos was. We zouden door de dikke mist van de rijstterrassen niets zien. De vrieskou, de elektriciteitspanne, de halfopen gebouwen en kamers en het ontbreken van verwarming hadden inmiddels hun tol geëist - alle kaarsen en elektrische dekens ten spijt - en in onze bevroren ledematen was nog amper beweging te krijgen. Om amputaties te vermijden sprongen we in zeven haasten op een bus naar Jianshui. Het was daar niet veel warmer, maar onze kamer ginder was winddicht en dus bleven we twee dagen om de oude stad te verkennen...

en een bezoek te brengen aan de tempel van Confucius...

...en het gigantische courtyardhuis van de familie Zhou, in het verleden een invloedrijke familie.

Na Jianshui verkasten we, nog steeds door en door koud, naar Tonghai. Maar daar kwam het besef. Ik ben dan toch geen eskimo. Al jaren verkondig ik dat ik geen warmweermens ben. Geef mij maar de koude, zeg ik altijd. Gedaan met dat alles. Ik hou van de koude maar alleen als ik op tijd en stond een haardvuur op mijn weg vind of een gezellige pub met aangeslagen ruiten en op voorwaarde dat ik 's avonds een warm nest kan induiken. Maar in heel het Chinese zuidwesten zijn geen deuren of verwarmingstoestellen te vinden, en nog minder een haardvuur. Dat betekent slapen met alle kleren aan en de vrieswind in het gezicht, eten met vest en sjaal aan en gehandschoend op café. Aan het avontuur kwam dus abrupt een einde en we keerden spoorslags terug naar Kunming, in de hoop daar warmere oorden te kunnen opzoeken. Het bleef spijtig genoeg bij hoop.

Marktdag in China - Jour de marché en Chine

2009-11-16T15:49:00.001+01:00

Dali

2009-11-16T14:45:00.001+01:00

Ah Lijiang, het moest een van de hoogtepunten worden van de reis. En dat werd het ook, op de hoogteziekte na. Hoogteziekte betekende voor mij een week lang geen eten en drinken binnenkrijgen/houden, moeite met ademen, slapeloosheid, de hele tijd misselijk en duizelig. We zaten nochtans slechts op 2500 meter. Verjaren kwam er niet van. Toen het erger werd zijn we holderdebolder afgedaald naar Dali, dat 300 meter lager ligt.

Dali is Lijiang in het klein, naar het schijnt was het een van de eerste plekken die in China werden opengesteld voor "aliens" (buitenlandse toeristen). We profiteerden van ons formidabele hostel om letterlijk op adem te komen, maar bezochten ook de oude stad...

en deden een tour met een lokale gids. Mr. Zhou reed met ons rond het Erhai meer...

en troonde ons mee naar twee Bai dorpen en plaatselijke markten. Een aantal keren werden we vriendelijk maar met aandrang een courtyard woning binnengeduwd (een grote woning gebouwd rond een binnenkoer, meestal de thuis van de hele familie) om "te bezichtigen".

De bewoners bleken vervolgens toevallig ook souvenirachtige spulletjes te verkopen. Eén vrouw had twee zolders volgestouwd met batikstoffen. Een ander dametje bleek een weefster te zijn en haalde een mand met sjaals boven. Elke sjaal betekende minstens vijf dagen werk.

We lieten ons gaan, commissie of geen commissie. De dorpen zelf waren ook meer dan de moeite met hun wirrewar aan steegjes, oude toegangspoorten en gezellige drukte.

Lijiang in beeld - en images

2009-11-15T11:43:00.001+01:00

Mal de l'altitude à Lijiang

2009-11-14T09:50:00.013+01:00

Lorsque nous préparions le voyage, Lijiang retenait déjà particulièrement notre attention. Ville reculée aux confins du Yunnan néanmoins accueillantes pour les voyageurs à petit budget et bien pourvue en bars et restaurants (on se refait pas).

Une fois sur place on a tout d'abord été frappé par l'étendue de la vieille ville. Jusqu'à présent, les vieux quartiers que l'on avait pu voir se limitaient à quelques rues cachées au milieu de villes gigantesque. Notre auberge était située dans un coin calme, peu touristique et assez bien conservé. Au fur et à mesure de notre approche du centre on commençait déjà à écarquiller les yeux tout en restant quand même incrédules, échaudés par nos expériences passées. "C'est du faux ça non? Toutes ces maisons en pierres, ces rues pavées et ces canaux partout, c'est quand même pas possible."

Arrivé sur la place principale, les doutes se font encore plus grands. Les magasins regorgent de souvenirs en tocs, des serveurs en costumes traditionnels haranguent les passants et des remixs techno à deux yuans débordent des cafés...

Alors Lijiang, piège à touristes? Non pas du tout mais oui un peu. Cette ville représente la dualité touristique de la chine à elle seule. Ville millénaire éblouissante de simplicité et Disneyland mandarin en même temps. En 1997, l'Unesco l'inscrivait au patrimoine mondial en tant que « ville ancienne exceptionnelle sise dans un paysage spectaculaire ». A l'époque cette cité est une miraculée, l'une des rares à avoir survécu aux années noires de la révolution culturelle. Mais voilà, entre temps la Chine s'est éveillée, les touristes sont arrivés en masse devancés pas des investisseurs peu scrupuleux...

Certains n'hésitent donc pas à limiter Lijiang à ce seul aspect et à la fuir au plus vite. Mais la ville reste tout à fait extraordinaire, au même titre que Venise par exemple (j'avoue n'y avoir jamais mis les pieds). Il suffit de prendre les contre allées pour fuir les touristes et se retrouver plonger 100, 200 ou 500 ans en arrière.

Il faut dire qu'on a pu explorer la ville de fond en comble... Le truc c'est que Lijiang est quand même située à 2500 m d'altitude. Soit la limite à partir de laquelle le "mal aigu des montagnes" peut commencer à se faire ressentir chez un certain pourcentage de la population...

Pas de bol, nous avons été tout les deux malades pour la première fois des vacances et on s'est partagé les symptômes : maux de tête, nausées, insomnies, manque d'appétit, souffle court... Nos projets d'expéditions sont donc tombés à l'eau et on est resté bien sagement à proximité de l'auberge. Finalement nous avons même dû nous résigner à poursuivre notre chemin vu que Stefanie n'allait pas bien du tout et redescendre de quelques centaines de mètres...

Veertien uur in de bus

2009-11-14T08:26:00.011+01:00

Vanuit Xichang was het acht uur rijden naar Lijiang. Dachten we. Het werd uiteindelijk een veertien uur durende busrit, maar wat voor één. Amper uit de stad begon de bus aan een lange steile klim langs smalle bergpassen en honderden meter diepe afgronden. Had het landschap zo mooi niet geweest, we hadden de eerste uren onze ogen stijf dichtgeknepen. De wielen van de bus bleven keurig op de weg maar de bus zelf hing bij momenten vijf centimeter over de rand van de afgrond. Het uitzicht op de valleien en de rivier beneden was letterlijk adembenemend.

Tussen de schietgebedjes door passeerden we langs verschillende Tibetaanse dorpen, een allegaartje van lemen huizen met houten daken en boeddhistische versieringen, kinderen met vuile snoeten, zwarte biggetjes, veel kippen en hier en daar een opa die zich ledig hield met het uithollen van pompoenen. Aan de huizen hingen honderden maïskolven te drogen en op de daken lagen massa's rode pepers in de zon. Langs de kant van de weg zeulden vrouwen en kinderen met indrukwekkende stapels hout en soms hele bomen op de rug. Het vervoer in en naar de dorpen gebeurt overigens grotendeels met paard en kar.

De mannen liepen af en aan naar de vele mijnen in de regio. Iets verderop maakten de Tibetaanse huizen plaats voor houten blokhutten, bewoond door de vele kleurrijke minderheden die Yunnan rijk is. Voor ons was het een bonte mengeling maar een iet of wat kenner herkent elk volk makkelijk aan hun typische klederdracht.

Later in de namiddag reden we voorbij het Lugu meer, één van China's nationale hoogtepunten en een topbestemming voor Chinese toeristen. We moeten het de Chinezen nageven, met de strakblauwe lucht, het azuurkleurige water waarin kleine bootjes dobberen en de bomen in herfsttooi lijkt het inderdaad een beetje op een paradijs op aarde.

Zes uur en oneindig veel wegenwerken later bereikten we uiteindelijk Lijiang.

Tourisme à la chinoise

2009-11-11T07:30:00.001+01:00

La Chine est un pays éminemment touristique. Même si les infrastructures sont souvent bien dévellopées pour aider les touristes occidentaux, ceux-ci ne sont clairement plus la cible privilégiée. Le touriste n°1 ici est en fait le chinois. Même si ce n'est pas très étonnant après réflexion, le phénomène est assez récent. Dès que l'on sort un peu des sites incontournables de Pékin et alentours, le laowai (étranger) se fait de plus en plus rare (surtout hors saison). Les cars de Chinois sont eux toujours au rendez-vous.

Par facilité, on s'est même joint à ces groupes une fois ou l'autre. Pour se rendre à Ping An notamment. Pour situer un peu, il faut savoir qu'ici les voyages organisés passent plus de temps à s'arrêter pour manger ou pour acheter des souvenirs que sur les sites touristiques (commission pour le guide oblige). Dans notre cas, on a eu droit à un petit pestacle (moyennant supplément) organisé par une ethnie locale, les Yaos.

Ces derniers sont connus pour leurs chevelures qui atteignent parfois plus de 2 mètre. Le spectacle débute de façon assez classique par des danses et des chants. Vient le moment de reproduire une cérémonie de mariage, un appel à volontaire est lancé. L'assistance a vite fait de me désigner (d'où l'expression chinese volunteer).

On m'emmène en coulisse pour me faire un briefing. Je devrai notamment pousser la chansonette à ma bien aimée et pour clore la cérémonie, un échange de cadeaux aura lieu. Les Yaos n'ayant décidément pas perdu le sens des affaires, on me "propose" d'acheter un bracelet. Mes compagnons chinois ayant eu droit à l'explication en premier se ruent sur les moins chers. Je dois donc débourser 3€, en plus des 6 € par personne déjà payés à l'entrée. Je demande "ok but do I receive it after the show"? On me répond "good, good, after she give back to you".

De retour sur scène, l'angoisse totale : que chanter? Brel, Piaf, les New Stars... Pas moyen de trouver une chanson d'amour dont je connaisse les paroles. Entre temps je fais tout ce qu'on me demande, à la grande satisfaction du public. Arrive le moment de chanter et tout ce que j'arrive à sortir : "Only you makes my heart (blanc) euh sooo nice". La salle en délire, je vous jure je n'exagère pas, ne se formalise pas de ma courte prestation.

Le spectacle continue et voici le moment d'échanger les cadeaux dos à dos, je me retourne et réalise qu'en fait de "give back" il s'agissait plutôt de "give bag". Me voici propriètaire d'une mini sacoche brodée...

Si cet évènement était finalement assez comique, le tourisme en car n'est pas trop notre truc. Le souci est que vous avez beau prendre un bus local ou un train, une fois arrivé dans n'importe quel endroit touristique vous finissez quand même toujours par retrouver les groupes...

Pour remédier à cela, nous nous sommes donc décidé à sortir un peu des sentiers battus. Nous sommes dès lors partis vers Xi Chang, petite ville de 120 000 habitants à la frontière du Yunnan et du Sichuan. Qu'y a t'il à faire là-bas? Pas grand chose à vrai dire. Les ruelles de la vieille ville n'ont sans doutes pas de valeur historique mais ça nous a fait un bien fou d'avoir l'impression de visiter la "vraie Chine".

Outre l'impossibilté totale de communiquer en anglais, le souci c'est que nous sommes devenus l'attraction principale. On nous a tellement regardé durant ces deux jours que je sais maintenant ce que ça doit faire d'être une célébrité.

Wij en de Chinezen

2009-11-10T12:43:00.001+01:00

Wie door China reist, kan er niet naast kijken, de bussen afgeladen vol Chinese toeristen met camera's, vlaggetjes en decibels. Waar we ook gingen, ze waren ons altijd voor en dat werkte op de lange duur ontmoedigend. Het is moeilijk om unieke ervaringen op te doen op platgetreden paden en in het gezelschap van honderden anderen. Het was te veel toerisme en te weinig reizen. Daarom besloten we alle highlights voortaan links te laten liggen, de enige manier om ons niet meer als een schaap in een kudde te voelen. Gedaan met een half uur aanschuiven en een hoge inkomprijs te betalen om onze eigen "been there, done that" foto te maken.

Dus trokken we naar Xichang, ook bekend als spacetown door de nabijgelegen lanceerbasis voor raketten. En ja, het werkte. Voor het eerst sinds we in China aankwamen zagen we geen toeristenbussen. We zagen eigenlijk helemaal geen toeristen en dat had zo zijn gevolgen. Overal waar we voorbijkwamen viel het leven stil. Voetgangers bleven staan en staarden ons met open mond aan, fietsers vielen bijna van hun rijwiel en kinderen wezen. Voorbij kappers durfden we niet, uit angst voor ongelukken. Gingen we ergens binnen dan sloeg het personeel gegarandeerd hysterisch aan het giechelen. Anderen gaven ons een angstige, al dan niet wantrouwende toch-niet-tijdens-mijn-shift-blik.

De eerste uren wisten we niet waar kruipen en probeerden we ons een Chinese look aan te meten, maar het went. China is een land van uitersten en we wouden nu eenmaal meer avontuur en minder toeristen. Twee dagen in Xichang en ik was verlost van mijn menselijk opzicht. Zelfs een lokale bus (lees: dertig paar starende ogen) schrok ons niet meer af. Het zou mij niet verwonderen indien ik mij voor het einde van de reis nog aan een publieke karaoke waag ook.

Houd de dief!

2009-11-08T08:25:00.001+01:00

In Guilin, amper uitgestapt uit de bus, betrapte ik een onverlaat met zijn hand in mijn handtas. "Onnozelaar, maak dat ge wegkomt", riep ik en de dief verstond Vlaams want hij maakte zich uit de voeten. "Dat is nu de derde keer dat ze mij proberen bestelen. Ge zou beginnen denken dat het er ooit eens van moet komen", zei ik verontwaardigd tegen Martin, nadat ik zorgvuldig had gecontroleerd of alles nog in mijn handtas zat. Tien minuten later stonden we in het toeristisch infocentrum vliegtickets naar Chengdu te bestellen en toen werd het allemaal een beetje surrealistisch want plots bleek mijn portefeuille, die er zöeven nog was, te zijn verdwenen. En het werd nog zotter.

Een reconstructie achteraf: dief aan de haal met mijn portefeuille - dief smijt portefeuille iets verderop in de vuilbak - Chinees ziet dat gebeuren en haalt 'em er weer uit - Chinees schakelt omstanders in - omstanders trekken en masse naar groot hotel twee gebouwen verder waar enkele mensen Engels spreken - hotelbedienden doorzoeken portefeuille op zoek naar contactinformatie - hotelbedienden vinden kaartje van ons hotel in Yangshuo waar we eerder verbleven en bellen - hotel in Yangshuo contacteert onze vriend Mickey die mijn visitekaartje opduikelt en een ongerust mailtje stuurt naar mij en naar de redactie (ik had het hem nog zo gezegd) - wij keren intussen op onze stappen terug op weg naar de politie en worden plots omringd door tien Chinezen die opgewonden van het ene been op het andere springen en ons een hotel binnenduwen - portefeuille wordt herenigd met eigenaar - eigenaar laat van puur contentement enkele traantjes - Chinezen vinden dat prachtig want zijn verzot op spektakel en gaan nog meer Chinezen halen om te komen kijken - uiteindelijk doen zo'n twintig Chinezen ons uitgeleide - de moederbrigade wordt verwittigd en snelt ter hulp want card stop was al gebeld en dus staat geld op rekening onbruikbaar te wezen - eind goed, al goed, want enkel 20 euro aan cash kwijt. Dat vindt ook Mickey die in zijn beste Engels replied: "Stefanie, Nice to hear from you happy. I heart you lost something we felt sad. After you sent us e-mail said everything is ok. We are really so happy."

Alles samen waren er zo'n dertig Chinezen bij betrokken, bij de hele historie. Teamwerk moet in China zijn uitgevonden.

En ze leefden nog lang en gelukkig... (tot de volgende pickpocket zich aandient).

Bonus tracks

2009-11-06T16:14:00.001+01:00

Discotheek in Guilin. Ze lachen er daar niet mee, met de veiligheid.

Quand vous êtes de sortie, n'oubliez surtout pas votre MP

Hadden ze er nu nog een foto bijgezet, dan wisten we tenminste wie die pipo was.

Prendre des photos, une des occupations principales de nos amis chinois.

Vergeet gelakte eend, dim-sum en varkensvlees in zoet-zure saus. Instant noedels, Chineser bestaat niet.

Le pire, c'est que toutes ces nouilles ont le même goût.

East meets west.

Péril jaune à rayures rouges et blanches.

Niet zeker of Obama en Rowan hier zo blij mee zouden zijn.

Les occidentaux les plus poulaires en Chine? Hitler, Ben Laden, Obama et Mr Bean.

Clichés zijn er om bevestigd te worden.

Au moins comme ça il ne doit pas modifier le panneau à chaque fois qu'il change d'associé.

En toen kwamen er 10 Chinezen aan te pas om Martin zijn bankkaart terug te krijgen. Er hangt nu een bordje "verboden voor vreemdelingen".

"Pourquoi se fatiguer à coder proprement la partie en anglais de nos Mister Cash? Y'a quand même jamais un étranger qui vient ici."

Des rizières et des pandas

2009-11-04T09:03:00.001+01:00

Après notre départ de Yangshuo, nous nous sommes dirigés vers le village de montagne de Ping'An. L'endroit est célèbre pour ses rizières en plateau et draine des masses de touristes d'un jour (principalement chinois on y reviendra). Ayant décidé d'y passer deux nuits, nous avons pu profiter d'un maximum de calme loin des grandes villes et de le pollution. Le village tombant notamment en léthargie entre le départ des touriste à 17h et l'arrivée de l'électricité à 19h.

En Chine, chaque région (voire chaque village) a ses propres spécialités culinaires. Là-bas nous avons dégusté du poulet et du riz cuits sur la braise dans du bambou.

Dans un incroyable élan de motivation, nous sommes partis pour une journée de randonnée dans la montagne. Notre guide, agée de 63 ans quand même, nous a mené à travers des paysages totalement incroyables. Même si le rizières étaient vides,la récolte ayant eu lieu récemment, cela en valait vraiment la peine.

Le lendemain, nous nous sommes rendus non sans peines à Chengdu (capitale du Sichuan).

La ville n'étant pas des plus excitantes, on en a profité pour se reposer un peu et pour regarder des dvd plus idiots les uns que les autres. Nous avons tout de même suivi un nouveau cours de cuisine au sein de l'hostel.

La région est connue pour ses pandas et son centre de reproduction et de recherche. J'ai pu y admirer 1% de la population mondiale de l'animale (c'est à dire une quinzaine de specimens)

.

Ce soir, train de nuit en direction Xi Chang, le cape canaveral chinois.

De aflevering waarin Martin trouwt

2009-11-03T12:14:00.001+01:00

Mickey, onze formidabele hotelreceptionist in Yangshuo, had ons een tour geregeld naar Ping'an, een dorp in het hart van de dragon backbone rijstterrassen in de buurt van Longsheng. De rijst is al geoost, waarschuwde hij, maar we wilden er toch heen. En zo vertrokken we met een bus Chinese toeristen en een Chinese gids (met paraplu, anders is er geen lol aan). Onderweg stopten we in Huanglo, een klein dorpje dat wordt bewoond door de Yao.

De Yao vrouwen staan bekend om hun lange haar dat tot op de grond reikt en dat ze op drie verschillende manieren rond hun hoofd binden (naargelang de huwelijksstatus van de vrouw). Deze vrouwen houden van mannen met een bril en als ze hun oog hebben laten vallen op iemand, maken ze dat duidelijk door in diens billen te knijpen. Een kneep terug staat gelijk aan een trouwbelofte, waarschuwde onze gids. Van zodra de toeristenbussen het dorp binnentuften, renden de Yao naar de evenementenschuur en er volgde een show.

Op een gegeven moment werden vier vrijwilligers gevraagd. De Chinees voor ons veerde wild recht en wees armwiekend en schreeuwend naar Martin. De zaal ging over tot een koorzang en toen Martin deed wat van hem werd verwacht barstte een luid applaus los. Hij bleek een Yao vrouw te mogen uitkiezen om mee te trouwen en werd aan het zingen en dansen gezet. A new star was born: de chinezen wipten overenthousiast op hun stoel en kiekten alsof hun leven er vanaf hing. Ik kreeg enkele stevige porren in mijn zij van Chinese toekijkers die me erop wezen dat mijn vent op het podium stond. Allez gijlle. En zo trouwde Martin dus met een ander.

Na afloop wilde ik hem zo snel mogelijk de zaal uit, maar een forse Chinese dame sleurde ons beiden hardhandig de foto op. Onze sterrenstatus raakten we de rest van de dag niet meer kwijt.

Een uur later zette de bus ons af in Ping'an, of beter op de centrale parking voor het dorp. Van daaruit was het nog één kilometer trappen oplopen vooraleer we effectief het dorp binnenstrompelden met onze 20 kg wegende rugzak. De omgeving is verbluffend mooi en het zicht op de omliggende rijstterrassen fantastisch. Ping'an ligt tegen een steile berg en de huizen steunen aan de ene kant op palen en aan de andere kant tegen de bergwand. De smalle straatjes bestaan voornamelijk uit trappen en het is er heerlijk verdwalen. Het dorp is vrij toeristisch maar de meeste bezoekers zijn dagjestoeristen en tegen het vallen van de avond lopen de straten leeg. Elektriciteit is er enkel tussen zeven uur 's avonds en zeven uur 's morgens, een magisch moment wanneer om 19 uur plots alle lichten aanfloepen.

Op de tweede dag vonden we een lokaal Zhuang vrouwtje bereid om ons van Ping'an door de rijstvelden naar Dhazai te gidsen, een flinke tocht van vijf uur klimmen en trappen lopen.

Het uitzicht was adembenemend, zo ook het trappenlopen. Na drie uur was ik stikkapot en voelde ik de zon branden, maar onze 63-jarige gids, amper anderhalve meter groot, hield er stevig de pas in. Op een gegeven moment raapte ze een stok van de grond en gaf hem aan mij, pijnlijk confronterend. Ik kreeg mijn trots een beetje terug toen ik het hulpstuk even later in een groots gebaar aan een Chinese toerist schonk die kreunde en steunde alsof hij elk moment door zijn benen kon zakken.Toegegeven, de man was de zeventig voorbij.

Na Ping'an ging het terug naar Guilin waar we het vliegtuig namen naar Chengdu, de hoofdstad van Sichuan. Over Chengdu valt niet veel te vertellen. Het is een grote stad, maar we hebben er niet veel van gezien. We namen onze maandelijkse break, hingen rond in het hostel, bekeken een tiental dwaze dvd's, hielden een rooftop party met enkele medereizigers waaronder een Griek die we eerder in de Gobi woestijn hadden ontmoet en volgden opnieuw een kookcursus. Martin bezocht een kweekcentrum voor panda's terwijl ik enkele uren slaap inhaalde. Het leven kan hard zijn.

Na Chengdu volgt Xichan, waar zich een lanceerbasis voor raketten bevindt (met dank aan piggy om ons daarop te wijzen).

Voor alles een eerste keer

2009-10-27T16:58:00.001+01:00

...en zo liep ik in Yangshuo voor het eerst achter een paraplu aan, een roze met een pandagezichtje en oortjes. De drager leek er niet echt opgezet mee, maar het werkte. De Chinezen en de Belgen liepen braafjes in het gelid. We gingen richting een lichtspektakel aan het water, bedacht door Zhang Yimou die ook de openingsceremonie van de Olympische Spelen in Peking verzorgde. Mickey had ons plaatsen kunnen bemachtigen op de tweede rij. Aan het spektakel namen honderden acteurs deel en het was zonder meer indrukwekkend. Ook indrukwekkend was hoe de Chinezen de 2.000 toeschouwers voor en na de show feilloos naar hun bestemming brachten. Daarin zijn ze ongetwijfeld de beste, in het organiseren van massa-evenementen.

In Yangshuo ondernam ik, met een klein hartje, ook mijn eerste raftingtrip. Het ging er al met al rustig aan toe en het had een probleemloze afvaart kunnen zijn ware het niet dat de bootjes berekend waren op Chinese lichtgewichten en wij niet in die categorie vielen. We bleven dus af en toe op een barrage steken, of gingen nadien iets te diep met ons vlot het water in. Het vergde enig turn- en draaiwerk en goede reflexen maar we klommen twee uur later redelijk droog aan wal...

Daarna was het tijd voor Martin zijn eerste modderbad. Aan de spetters modder die in het rond vlogen te zien amuseerde hij zich kostelijk. De modder ging er af in het warmwaterbad dat er op volgde. Een spa is er niets tegen, want het modder- en waterfestijn vond plaats in de water cave, een immense grot met vele 'kamers' niet ver van Yangshuo.

Nog een first was onze Chinese kookles met de Yangshuo cooking school. Onder toeziend oog van kookleraar Leo maakten we aubergine in soja- en oestersaus, gestoomde gevulde groeten, een perfecte 'beer fish' (de specialiteit van Yangshuo) en een al even uitstekende kip met cashew noten.

De ingrediënten hadden we voordien samen met Leo op een lokale markt gekocht. Wie op de markt de gevilde honden wilde zien, kon dat maar moest alleen gaan. Leo zelf wilde dit liever niet zien. Honden worden in heel China steeds meer gezien als uitsluitend huisdieren en Chinese jongeren staan eerder huiverig tegenover het idee van omgekeerd hangende hondenkarkassen of uitgestald hondenvlees. Leo vertelde ook dat het bijna nog uitsluitend de oudere Chinezen zijn die levende dieren kopen op de markt om ze daarna zelf te doden. De jonge generatie, waaronder hijzelf, koopt ze levend op de markt maar laat ze vervolgens 'prepareren' door de marktslachters. Minder gedoe, aldus Leo.

Graduated from the Yangshuo Cooking School

2009-10-27T12:26:00.001+01:00

La plupart d'entre vous connaissent notre intérêt pour la cuisine. Vu que nous sommes sur la route depuis deux mois, cela fait donc maintenant autant de temps que nous n'avons plus cuisiner nous même (oui la vie est dure). Nous avions déjà repéré depuis longtemps l'existence de cours de cuisine chinoise à Yangshuo et la première chose que nous avons fait à notre arrivée fut donc de réserver une leçon à la "Yangshuo Cooking School".

Le cours commence par une visite du marché local où notre prof Leo nous a fait une première leçon de choses sur les fruits et légumes de la région. Nous n'avons par contre pas eu droit à des explications poussées sur les grenouilles vendues en filets comme des Oranges ou sur la découpe des carcasses de chien.

Le cours proprement dit a eu lieu dans un village proche de Yangshuo situé au coeur de magnifiques paysages.

Nous avons eu l'occasion de préparer 5 plats : des légumes farcis à la viande de porc et cuits à la vapeur, des aubergines à la sauce d'huitre, des légumes à l'ail, du poulet aux noix de cajou et du poisson à la bière (la grande spécialité locale).

Ce qui est vraiment sympa comparé aux cours tels qu'on le trouve chez nous, c'est que chaque personne peut préparer son plat de A à Z. Et je dois dire qu'on était pas peu fier du résultat!

Les réservations pour Mai 2010 sont ouvertes pour notre succursale de Molenbeek .

Terug naar het echte China

2009-10-26T15:12:00.001+01:00

Vanuit Macau is het een kwartier rijden naar de Chinese grensstad Zhuhai. Van daaruit vertrekken er bussen naar onder andere Guilin, in de regio Guangxi waar wij naartoe wilden. Na drie uur wachten in het busstation...

twaalf uur op de slaapbus...

en drie uur suffen op de sofa in het hostel konden we ons eindelijk installeren in Guilin, een aangenaam stadje zonder hoogbouw en met geplaveide straten omzoomd door bomen.

We bleven twee dagen, wimpelden een Chinese artiest met neus voor zaken af, deden een discotheek/café voor locals aan en aten waarschijnlijk hond (excuses aan Radja, Micki en Bobbie). Op de derde dag stond een bus- en boottocht naar Yanshuo gepland. Grote paniek bij aankomst van het vip-busje aan het hostel. Voor wie nog niet door Azië heeft getourd: vip-bussen staan meestal garant voor een overbevolkte, helse rit. Het viel al bij al nog mee want in het busje voor acht personen werden slechts twaalf passagiers gepropt. In de meeste gevallen wordt de maximumcapaciteit mits enig studiewerk vlotjes verdubbeld. Wij zaten redelijk comfortabel, de laatkomer die zich vooraan in de bagageruimte op een houten kinderkrukje zittende moest houden wellicht iets minder. En de bus, die kroop hijgend en puffend over de weg richting boot. Die boot bleek een schattig bamboeding waarmee we de Li afvoeren temidden het indrukwekkende karstgebergte en omgeven door tientallen andere toeristenboten met wild om zich heen kiekende Chinezen.

Na de riviercruise werd ons twaalfkoppige gezelschap zo mogelijk in een nog kleiner voertuig gewrikt. Eén probleem, toen iedereen tien vierkante centimeter toegewezen had gekregen en alle armen en benen opgeplooid waren, bleek één persoon nog steeds naast het golfkarretje (dat geen golfkarretje was) te staan. Wat nu gezongen, zei de chauffeur en hij riep er drie collega's van andere - lege - karretjes bij om het moeilijke vraagstuk op te lossen. Meisje 1 moest maar tussen meisje 2, meisje 3 en meisje 4 gaan zitten. Maar meisje 1, hoe slank ook, vond drie centimeter precies toch niet zo heel erg veel. De bestuurdersplaats was nog vrij... Er werd even getwijfeld, maar stel dat die verdoriese toeristen met karretje en al zouden verdwijnen. Ze zijn er toe in staat, hoorden we in het Chinees fluisteren. Eureka, klonk het toen. De stapel rugzakken op de stoel naast de chauffeur, die mist vast niemand. Nu werd er onder de toeristen alarmerend gefluisterd. Een compromis was in de maak: rugzakken op de schoot, stelde de chauffeursbende voor. De westerlingen gingen gelaten, maar ook enigszins geamuseerd akkoord en beloofden zichzelf nooit meer te klagen over het openbaar vervoer in hun thuisland. De Hongkong Chinezen daarentegen rolden met de ogen, gingen even aan het morren, probeerden in het Chinees een tweede karretje af te dwingen maar stemden uiteindelijk in met de Grote Oplossing. En zo tuften we in een uurtje naar Yangshuo.

Yangshuo, dat is backpackershemel op aarde, een zakdoekgroot maar bijzonder stemmig dorp met geplaveide straten, 1001 winkelstalletjes, bloesemende 'theebomen' en vriendelijke Chinezen (ho maar, was dat dan geen contradictie?). De meeste toeristen raken nauwelijks verder dan foreigners' street – de naam dekt de lading – maar vier straten daar vandaan leven de inwoners hun leven alsof ze zich van geen toeristen bewust zijn. Hier en daar mag dan een aarzelend "hello lady wanne buy" klinken, ze missen de hardnekkigheid van hun collega's uit de hoofdstraat. Ik was er allerminst rouwig om.

Yangshuo beviel ons zodanig dat we besloten er enkele dagen te blijven en de prachtige natuur er rond te verkennen. Mickey, de kwieke en guitige hotelreceptionist die onvermoeibaar met tips en trips kwam aandraven, zat er – toegegeven – ook voor iets tussen. En dan is er het zalige zachte bed, ons eerste zalige zachte bed sinds we Moskou verlieten. Welterusten!

Lurkers, ontlurk uzelve

2009-10-26T14:53:00.001+01:00

Aan alle lurkers, ontlurken is de boodschap. Hier zijn veel lurkers, dat weten we. We krijgen namelijk veel mailtjes van lurkers die bekennen dat ze trouw de blog lezen. Maar wie weet zijn het er nog meer. En dat willen we eigenlijk wel eens geschreven zien. Je publiek aanvoelen, afstemmen op de lezer, doelgericht schrijven, enzo. Daarom willen we onze lurkers kennen, de mensen die meelezen maar te beleefd zijn om een berichtje achter te laten. Een eenvoudige "Ik lees" volstaat, we zijn vlug tevreden. Of laat jullie eens gaan...

Gastronomie chinoise, le retour

2009-10-25T08:26:00.001+01:00

Face à l'énorme ferveur de nos très nombreux lecteurs, voici la suite de nos aventures culinaires!

Nous avons commencé notre semaine dans les "régions autonomes spéciales" comme nous l'avons terminé, avec Christian et Jonathan dans un restaurant de spécialités de Macao. Il s'agissait en fait d'un genre de fast food, rien de bien étonnant contrairement aux apparences.

Nous devons nos meilleurs expériences de la semaine à deux restaurants chinois. Le premier offre des spécialités de la région de Shanghai et est situé dans la quartier de Tsim Sha Tsui. Nous y avons retrouvé ce que l'on avait déjà mangé sur place avec un petit extra : du "Pigeon saoul" (oiseau à la grise robe mariné dans le vin rouge).

Le serveur était assez étonné de nous voir commander ce plat (froid de surcroît). Heureusement qu'il n'a pas vu Christian avaler la tête d'un trait.

Dans un autre restaurant chinois situé dans le village de pécheur de Stanley, nous avons fait d'autres découvertes non moins intéressantes :

du canard aux feuilles de thé croustillantes

et du pudding à la mangue!

Nous avons tout de même profité d'être sur place pour gouter aux nombreux poissons et fruits de mer. Nous avons découvert par hasard le "rainbow seafood restaurant" sur Lamma Island.

Pour une poignée de HK dollars on peut y manger du homard, du crabe, des coquilles St Jacques et bien évidemment du poisson à toutes les sauces.

Quelle dextérité!

L'endroit nous a tellement plu qu'on y est retourné le lendemain avec nos deux comparses! L'endroit étant tellement populaire, ils vont même chercher gratuitement leurs clients en bateau sur l'île principale.

Du côté des "snacks de rue" l'offre est un peu moins importante que sur le continent mais Stefanie a tout de même trouvé des boullettes aux chous tout à fait à son goût.

On ne va pas vous mentir, on n'a pas mangé uniquement "local". L'offreétant tellement importante et de qualité (point de vue sushisnotamment) que l'on n'a pas hésité longtemps.

Néanmoins, l'hamburger à la viande de porc "Shogun with egg" de McDo n'est pas une réussite. Qui l'eût cru?

Macao, encore plus kitsch que Las Vegas?

2009-10-25T07:01:00.001+01:00

Après une superbe semaine passée à Hongkong en compagnie de Christian et Johnatan, nous nous sommes dirigés vers l'autre région autonome chinoise : Macao. Je ne savais pas trop à quoi m'attendre avant d'y aller et après y avoir passé deux courtes journées, je ne sais pas trop quoi en penser.

La ville a deux visages : un diurne et l'autre nocturne. En journée, la ville est très agréable et semble presque déserte comparée à la frénésie de sa voisine. Les petites ruelles et les différents vestiges laissés par les colons Portugais donnent un petit côté européen à l'ensemble. Au niveau de la nourriture (on y revient toujours), l'influence lusitanienne est fort présente également.

De nuit, ce sont bien évidemment les casinos qui attirent toute l'attention. Depuis l'ouverture du marché du jeu à l'internationale en 2002, les grands groupes de Las Vegas ont investi en masse dans la ville. Les répliques des casinos les plus célèbre ont poussées comme des champignons, tel le Sands, le MGM ou encore le Venitian.

Ce dernier est le plus impressionnant et dépasse maintenant de loin son modèle: la version locale étant le plus grand casino de la planète et le 4ème plus grand bâtiment mondial en terme de superficie au sol. À l'extérieur on trouve une reproduction du palais des doges (entre autres), à l'inxtérieur ce sont des canaux vénitiens et la place qui ont été répliqués et intégrés dans un gigantesque centre commercial. Même si le tout est bien évidemment incroyablement kitsch, on ne peut être que impressionné par l'ampleur d'un tel projet « architectural ».

Les autres casinos de la ville se défendent aussi pas mal dans le genre mégalo, l'un avec son volcan géant en carton pâte et l'autre avec son hall pavé de lingots d'or. Rien n'est trop « beau » pour attirer les joueurs, principalement chinois. Et ça marche, avant la crise, Macao a même dépassé Las Vegas en terme de recettes.

Het moest er ooit van komen

2009-10-24T18:52:00.001+02:00

... Martin nam recentelijk het besluit zich baard- en snorgewijs volledig te laten gaan. Ik zit er nu dus mee. Misschien ruil ik hem wel in tegen een of andere leuke Chinese jongeling. Die zijn niet zo harig aangelegd. Het thuisfront hoeft niet te vrezen, ik vind er vast eentje die niet rochelt, niet boert en niet van stinky tofu houdt.

Hongkong in beeld - en images

2009-10-22T18:50:00.001+02:00

Pier van/quai de Tsim Sha Tsui

Loin de la Chine, ça ne peut pas faire de mal de faire un peu de politiek - Ver weg van China kan een beetje politiek vast geen kwaad.

De langste roltrap ter wereld (800 meter) - le réseau d'escaliers roulants le plus longue du monde.

Wat krijg je wanneer oost west kruist? Mao broederlijk naast Ronald MacDonald - Que se passe t-il lorsque l'on mélange orient et occident? Mao qui fraternise gaïement avec Ronald MacDonald.

Head your mind, peoples, head your mind!

Halloween in/à Ocean Park.

Bbq time!

Hongkong, waar oost en west elkaar kruisen

2009-10-22T12:34:00.001+02:00

Hongkong, dat was even vakantie op reis: schandalig makkelijk te verkennen, westers comfort, Engels als voertaal en twee oude bekenden in ons zog. Het was er alleen veuls te warm voor iemand die sinds de eerste sneeuwstorm in september in wintermodus leeft. We hebben het rustig aan gedaan en bezochten Ocean Park...

... toerden rond op het autoloze Lamma Island...

...deden Repulse Beach en namen een duik in de Chinese zee...

...maakten een havenrondvaart...

... beklommen de 400 treden naar het klooster van de tienduizend boeddha's (het zijn er 12.800 eigenlijk)...

... en namen de kabeltram naar de peak, een beetje verloren moeite eigenlijk want de mist hing het uitzicht in de weg.

Het rondlopen was niet eens zo vermoeiend want ze hebben er iets geniaal dat wij niet hebben, de Octopuskaart. Dat is een soort protonkaart waarmee je terechtkunt aan de parkeerautomaat, de snoepmachine, bij de kruidenier en in bijvoorbeeld een fastfoodketen, maar waarmee je evengoed kan betalen op de boot, metro, bus en tram. Dat Pascal Smet dit nog niet in Brussel heeft geïntroduceerd...

Na Hongkong trokken we met z'n vieren naar Macau voor een blitzbezoek aan de Portugees aandoende binnenstad en de casino's errond. Christian kweet zich voortreffelijk van zijn taak als gids en deed en passant voor hoe je niet wint bij een spelletje roulette. Niet getreurd, de casino's waren op zich al meer dan de moeite vanwege hun waanzinnige, megalomane karakter.

De laatste dag namen we afscheid van Christian en Jonathan en hielden we platte rust wegens voeten kapot en portemonnee leeg. En om onze rentree in China voor te bereiden...

Even terug naar Mongolië - Retour en Mongolie

2009-10-20T11:41:00.008+02:00

Comme promis, voici nos derniers posts sur la Mongolie. Nous n'avons pas pu les publier lors de notre arrivée en Chine vu que notre blog n'y est pas "facilement" accessible. Pour un petit retour en arrière, veuillez cliquer sur les liens ci-dessous.

Neen, geen acuut geval van heimwee (hoewel), wel een dosis werkijver en een flinke inhaalbeweging. Er moesten namelijk nog enkele berichten over Mongolië worden gepost voor we terug China intrekken. Schitterende foto's, gekke verhalen, enfin, de moeite om even naar beneden te scrollen en de laatste berichten van september te bekijken.

Spannend

Bi Mongol hairtai!

Pourquoi choisir la Mongolie pour vos prochaines vacances

Wie is deze meneer naast mij

2009-10-15T07:36:00.004+02:00

... en wat heeft hij met Martin gedaan. Dat vroeg ik mij af toen de Hongkongse douanemevrouw vaststelde dat de persoon aan mijn zijde niet leek op de foto in het door hem voorgelegde paspoort. Er werden drie collega's bijgehaald die met half toegeknepen ogen een onderzoek instelden. Een paar identificatiepogingen later oordeelde het panel met een nipte meerderheid dat er toch enkele significante gelijkenissen waren. Ik ben nog even blijven twijfelen maar de meerderheid heeft altijd gelijk en de heer Van Uffel is tenslotte onlangs 31 geworden.

Shanghai in beeld - en images

2009-10-13T07:44:00.004+02:00

Pékin - Shanghai

2009-10-11T17:35:00.004+02:00

Pékin/Shanghai, Moscou/Saint-Pétersbourg, Glasgow/Édimbourg, Charleroi/La Louvière. Certaines villes sont toujours jugées en fonction l'une de l'autre. Dans notre cas difficile de faire autrement que de comparer sans cesse ces 2 mégapoles chinoises.
Pékin nous a dépaysé d'entrée de jeu : en quelques secondes, la Mongolie était à des années lumières derrière nous. Tout à coup, notre train par lequel transitent 80% des touristes en Mongolie et qui est l'attraction de la semaine à Oulan Bator a pris l'importance d'un bus vicinal à la place Rouppe.

La ville est gigantesque (et dire que nous n'en avons vu que la petite partie touristique) et s'y déplacer prend un temps dingue. On nous en avait dit tellement d'horreur que l'on a été très agréablement surpris. Peut-être a-t'on eu de la chance, peut-être est-ce l'effet J.O., peut-être que la ville se calme en période de congés? Toujours est-il que ses petites ruelles, ses nombreux parcs et mêmes ses centres commerciaux démesurés nous ont semblés bien accueillant.

D'une façon assez étrange, Shanghai nous a semblé bien moins dépaysante. Le fait que la ville aie subie beaucoup plus d'occupation occidentales n'y est évidemment pas pour rien. Certain quartiers font même penser au quartiers trendy de New-York avec leurs immeubles en brique sur lesquels sont accrochés des escaliers de secours.

Les expats semblent aussi beaucoup plus nombreux, ce qui implique la présence massive de pubs et de restos des 4 coins du monde. Comme à Pékin, le nombre de grattes-ciels est ahurissant et donne l'impression d'augmenter de jours en jours. La plupart des ruelles typiques sont maintenant conservées uniquement pour les touristes (parfois même reconstruites de toute pièce).

Shanghai semble plus facile à vivre que Pékin et on a passé une super semaine ici mais ma préférence va plutôt à la capitale, s'il faut choisir. Un petit truc en plus difficile à définir.

Il semblerait qu'ici Shanghai préfère se mesurer à Hong Kong, combat apparement perdu d'avance. On jugera sur place, on s'envole lundi pour notre 3ème métropole de suite!

Où est mon riz?

2009-10-09T08:23:00.004+02:00

Bien manger et faire de nouvelles découvertes culinaires fait partie des composantes les plus importantes de nos voyages. En venant en Chine, on savait que l'on allait pas être déçu. On avait peut-être un peu peur de devoir manger du riz matin, midi et soir mais pour l'instant c'est loin d'être le cas.

Tout a commencé par la Russie, où c'était pas trop la fête point de vue gastronomie. La Mongolie fut une bonne surprise, loin des horreurs que l'on nous avait fait miroiter. Mais ce n'est pas encore tout à fait l'Asie donc pas beaucoup de riz à l'horizon. Et puis il faut dire que la mouton ça va un peu mais à la longue ça lasse quand même.

La chine tient tout à fait ses promesses, c'est vraiment le pays de l'abondance.Les vendeurs ambulants et les minis snacks éclairés au néon ont eu notre préférence à Pékin dans un premier temps. On trouve vraiment de tout dans la rue et pour quelques cents seulement. Les premiers restos furent par contre plutôt décevants. Les temps changent très vite ici et un resto encensé par les guides peut rapidement se changer en piège à touriste.

Pour déguster un vrai canard laqué, le summum de la gastronomie pékinoise, nous nous sommes dès lors tourné vers un incontournable : le restaurant "Made in China" du Grand Hyatt et sa recette millénaire. Et on a pas été déçus! J'en rêverai encore longtemps de canard juteux à souhait et de leurs crêpes de sésame.

A Shanghai, il semble encore plus facile de trouver son bonheur tant les restaurants de toutes catégories pullulent. Nous avons notamment également pu déguster des spécialités locales grâce aux conseils avisés d'un expat chinois de retour au pays. Notamment des bouchées à la vapeur (xiǎo lóng bāo) à se damner.

Et le riz dans tout ça? Hé bien on en a toujours pas vu énormément pour l'instant!

Peking in beeld - Pékin en images

2009-10-09T07:37:00.002+02:00

Houhai meer overdag.

Chinezen houden van bootje varen en dus staan ze ook op het water in de file.

Houhai meer bij nacht.

Ghost street.

Op het Tiananmenplein.

Straatschrijver.

Hutong in de buurt van het Houhai meer.

Hutong in de buurt van het Tiananmenplein.

Peking, China

2009-10-09T07:10:00.001+02:00

Chinezen zijn luidruchtig en ongeduldig. Maar dat is een open deur intrappen. Chinezen zijn vooral ook erg koddig om bezig te zien, vooral als ze met z'n miljoenen tegelijk een week vakantie hebben en 'en masse' op bezienswaardighedenjacht gaan. De straten en pleinen in Peking zagen de eerste week van oktober rood van het volk en de Chinezen stonden het gros van de dag geduldig in de rij voor 'speciale' beelden, bomen en stenen om zichzelf op de gevoelige plaat te vereeuwigen. Overigens een van de enige keren dat ik Chinezen geduldig zag aanschuiven.

Peking is met zijn grote lanen en pleinen, z'n kleine volkse wijken (hutongs genoemd), z'n verleidelijke eetstands en de duizenden minirommelwinkeltjes een bruisende stad met vele gezichten. Om de één of andere reden verwachtte ik op voorhand niet veel van de Chinese hoofdstad en dus deed ik vijf dagen lang aan de lopende band prettige ontdekkingen.

De trein is (nog) altijd een beetje reizen

2009-10-08T05:57:00.002+02:00

Het afscheid van Mongolië viel zwaar, maar de trip goes on en zo stapten we op 1 oktober om 8 uur 's morgens op de trein voor onze laatste rit met de Transmongolië Express, die ons van Ulaanbaatar naar Peking zou brengen. We deelden onze coupé met twee sympathieke Zwitsers, waardoor de tijd snel voorbij vloog.

Geen verrassingen of dwaze stoten deze keer want we waren onderhand echte treinpro's. Al was de Chinese douane eerder vasthoudend, vergeleken met hun Russische en Mongoolse collega's. Ze toonden vooral interesse in onze vijf kilo wegende medicijnenkit en in mijn boek van Carolijn Visser over China. Het bracht ons niet van de wijs, al deden we er wel een uur over om alles weer mooi in de rugzakken gepropt te krijgen. Bij de grensovergang rond middernacht hadden we recht op een blèrend welkomstmelodietje.

Het wisselen van het treinonderstel even later kon mij een tijdlang boeien maar Klaas Vaak riep harder dan de techniciens.

De volgende ochtend zag het landschap er al bijzonder Chinees uit en luttele uren later stonden we op Pekinese bodem. We kunnen nu eindelijk fier zeggen dat we van Brussel naar Peking zijn gespoord.

Bayartai Mongolië! Ni hao China!

2009-10-03T11:02:00.002+02:00

Ik constateerde de afgelopen dagen dat ik best een outdoormens ben, tegen alle verwachtingen in. Als er geen insecten rond mij krioelen en ik een acceptabel kussen heb, that is. Maar slapen op een houten plank, douchen met een fles koud water of een muis uit mijn slaapzak jagen, dat brengt mij allemaal niet meer van mijn stuk, "naar toilet gaan" in de vrije natuur, onder toeziend oog van een troep kamelen of rondcrossende monniken al evenmin. Privacy, wat is dat? Ik ben klaar voor China. Daar schijnen ze gezellige toiletbabbels te houden, met zicht! Bayartai Mongolië, ik mis je nu al. Bayartai Lkhaguaa, Ganba, Unuruu en Bagi!

Er valt overigens nog veel te schrijven over Mongolië en onze trip naar de Gobi, maar door technische problemen zal dat moeten wachten tot we in Hongkong zijn, rond half oktober. Intussen proberen we zo goed en zo kwaad als mogelijk verder te bloggen, met foto's als het kan. Het gaat er mogelijks wat stuntelig aan toe, of het zal vantijds wat langer duren. U weze gewaarschuwd.

Spannend

2009-09-30T12:15:00.006+02:00

Het was bij momenten best spannend onze trip. Zoals toen we in het holst van de nacht (lees: 21 uur) bij onze ger aankwamen en in het pikkedonker 1 vierkante meter natuur tot publiek toilet moesten omdopen. Dat gevonden draaiden we driemaal in het rond om ons ervan te vergewissen dat er geen pottekijkers waren, toen we recht voor ons twee gele ogen zagen opdoemen. "Een wolf!", riep ik verschrikt. "Meeee", riep de wolf terug. De opluchting was van korte duur toen we in het zaklampschijnsel twee puntige horens spotten. De hond des gers voorkwam dat we in de annalen van de bizarre-ongevallen-met-Belgen-in-het-buitenlandberichten terechtkwamen. Ook spannend was toen ik Ganba vanop de achterbank zag indommelen achter het stuur. Er was dan wel niets om tegenaan te rijden, een occasionele kameel uitgezonderd, maar toen ik in de spiegel zijn ogen zag wegdraaien, besloot ik niettemin in te grijpen. Er kwam een fruttela en een spelletje wie-kan-er-de-lege-fles-raken-met-een-steen aan te pas voor hij weer volledig bij positieven was (geen paniek, we waren intussen wel degelijk gestopt).

Spanning van een andere aard was er toen Bagi na vier dagen reizen uitgelaten verkondigde dat we zowaar een douche zouden nemen, in een publiek badhuis wel te verstaan. Eerlijk gezegd hield ik het liever bij mijn flessen mineraalwater dan gezellig met een stuk of tien Mongolen onder een waterstraal te staan, hoe innemend ze ook zijn. Mijn vrees bleek ongegrond en Bagi, aan haar reactie op mijn vraag te zien, nog preutser dan ik: twee vierkante meter douche helemaal voor mij alleen, decadentie ten top!

Gengis fans

2009-09-30T12:05:00.005+02:00

Une des choses qui m'ont le plus frappées dès mon arrivée ici, c'est la grande fascination des Mongols pour Gengis Khan.

Depuis la fin du communisme, il est devenu le héros de toute la nation. Une gigantesque statue à son effigie orne l'entrée du parlement local, l'aéroport international porte son nom, il est représenté sur la plupart des billets de banque, on le retrouve en peinture dans quasiment chaque foyer, etc.

Le marketing n'est pas en reste puisque une multitude de bières, de vodkas et de boissons énergisantes (entre autres) portent son nom.

C'est assez comique vu que chez nous il est perçu comme un être cruel à l'extrême.
Point positif : tous les Mongols connaissent l'excellent groupe allemand Dschinghis Khan malheureusement encore trop méconnu en Belgique.

Bi Mongol hairtai!

2009-09-30T11:57:00.032+02:00

Op een stralende dag in Mongolie - het was tegen de 30 graden - besloten we een zevendaagse trip naar de Gobiwoestijn te ondernemen. De volgende dag, twee dagen voor ons vertrek, zakte de temperatuur tot rond het vriespunt, kregen we een sneeuwstorm over ons en werden alle tours afgelast. Twee dagen later konden we niettemin vertrekken: zeven dagen op schok met gids Bagi en chauffeur Ganba en met Frederica, de Italiaanse uit Brussel die we eerder in Moskou ontmoetten. Zeven dagen slapen op een houten plank in een ger (een nomadentent), douchen met een fles koud water, leven zonder elektriciteit en... Mongoolse woordjes leren. Ganba deed wat van hem verwacht wordt en speelde tientallen keren gedwee het spelletje mee: Bi chamd hairtai! (ik zie je graag!) - Tiim uu? (Echt waar?) - Tiim, mash ih! (Ja, heel erg graag!) - Bi ch bas (Ik jou ook). Voor vertrek luidkeels roepen "Za javii?" (zijn we weg?) werd ook een klassieker. De andere chauffeurs en gidsen knikten bewonderend want het moet gezegd, vergeleken met de deelnemers van de concurrerende guesthousetours waren wij van Khongor guesthouse echte pro's.

Omdat bijzondere momenten moeilijk te beschrijven zijn en soms afbreuk doen aan de ervaring laat ik de foto's voor zich spreken, netjes dag-per-dag geordend, want zo zijn wij dan weer.

Met dank aan Ganba en Bagi!

Dinsdag 22 september:

Standaardnomadenuitrusting: ger, bijhorende rommel, zonnepaneel en hond.

Standaardbezigheid van een chauffeur: lekke banden repareren. Mongoolse mannen krijgen trouwens zowat alles zelf gerepareerd aan hun auto, al is het als buitenstaander even wennen wanneer ze om het uur stoppen om de onderkant van de auto opnieuw bijeen te hameren.

De ruïnes van Baga Gazaryn Chuluu.

Ons eerste gerkamp, in één van de vele middle of nowhere's die we aandeden.

Woensdag 23 september:

Een ger van binnen gezien.

Eén of ander stadje.

Donderdag 24 september:

De "flaming cliffs" van Bayan-Zag.

In de auto wordt gereden, geslapen en ...gegeten, toch als er daarbuiten een halve zandstorm voorbijtrekt.

Khongor verbroedert met Golden Gobi guesthouse.

En daar is ie dan, de Gobiwoestijn.

Een ware beestenboel trouwens, daar in de Gobi. Veel geiten, koeien,...

Katten,...

En nog eens geiten...

Vrijdag 25 september:

Martin krijgt een Mongoolse initiatie.

Een geïmproviseerde douche.

Eén van de kwaliteiten van Bagi is dat ze in alle omstandigheden onze maaltijd gekookt kreeg. En ze is een erg goede kok bovendien.

Aan tafel!

Zaterdag 26 september:

Martin met een Mongools manneke en een traditioneel instrument, helemaal door het dolle heen overigens want we hadden een nacht achter de rug in een ger met elektriciteit!

In de provinciehoofdstad, waar we eerder al een publiek 'douchehuis' bezochten (om te douchen, welja), was het groot feest.

En dan staat daar plots ons eerste grote verkeersbord. Het wees ons de weg naar een van de mooiste plekken in Mongolië, de paradijselijke Orkhon vallei.

Zondag 27 september:

Mongolië ontwaakt.

Aan de creativiteit herken je de Mongoolse ontwerpers. Wastafel, van de hand van Mogi.

Voorzichtig zijn hoor, mailen onze vrienden en naasten met regelmaat van de klok. Maar een mens moet nu eenmaal beneden geraken.

I'm a poor lonesome Belgian, far far away from home.

Koppige paarden, zeggen wij. Slechte berijders, zeggen de Mongolen.

Maandag 28 september:

Een snelle douche...

Een laatste groepsfoto...

En vervolgens Karhorin, de voormalige hoofdstad van Mongolië.

En het klooster Edenezuu.

Een hele fles arak, gegiste paardenmelk met een alcoholpercentage van 2 procent die door de nomadenfamilie's zelf wordt geproduceerd. Mongolen zijn er verzot op, en ik kan er ook wel goed mee overweg. Opdrinken die handel, luidde het bevel van mijn reisgenoten met minder Mongoolse genen in hun lijf dan ik.

Het was de verjaardag van Ganba, en Martin was de volgende dag aan de beurt, en dus moest er gegeten en gedronken worden.

... veel gedronken worden... In de goede volgorde bovendien: arak, vodka, arkhi (een destillaat van arak met een hoger alcoholgehalte en door de Mongolen soms Mongoolse vodka genoemd), kersenlikeur en bier. En neen, de volgende dag geen zieken, wel een paar verdwaasde gezichten.

De avond werd in stijl afgesloten door een koppel Mongoolse muzikanten met een uitstekend zakeninstinct. De ene bespeelde een arsenaal aan traditionele instrumenten, de andere was een voortreffelijk keelzanger.

Dinsdag 29 september:

Terug naar Ulaanbataar en ons guesthouse...

... waar Bagi ons 's avonds meeneemt naar een karaoke voor enkele valse noten.

Pourquoi choisir la Mongolie pour vos prochaines vacances

2009-09-30T06:08:00.017+02:00

Voilà, notre aventure en Mongolie s'achève. J'ai envie d'ajouter "déjà" ou "malheureusement" tant nous avons adoré ce pays. Comme je l'ai déjà dit, il n'est pas facile de décrire tout ce que nous avons fait et vu durant les 18 jours passés ici (et puis vous êtes gentils mais j'ai autre chose à faire que passer ma vie sur un ordinateur ;) ).

Alors aujourd'hui on va jouer office du tourisme et je vais vous raconter pourquoi vous devez absolument venir visiter ce pays.

Pour ses paysages

Même si en 2 semaines on a pas eu le temps de visiter un 5ème de ce que le pays a à offrir, on a pu admirer des dizaines et des dizaines de paysages totalement différents les uns des autres. Imaginez un pays grand comme 3 fois la France et qui ne compterait que 2 millions et demi d'habitants. Ça laisse de la place non?

Pour sa population

Je sais qu'on a souvent tendance à vanter la gentillesse des Asiatiques dans les brochures. Dans beaucoup de cas, les sourires ne sont plus vraiment présents tant les relations avec les touristes sont viciés par l'argent et l'attitude de certains vacanciers. Nous sommes complètement tombés sous le charme des Mongols : rieurs, attentionnés et souriants.

Pour sa culture

Je parle ici de culture au sens large du terme. Tout ce qui est folklore et traditions ce n'est généralement pas trop ma tasse de thé au lait. Mais ici, tout ce qui se retrouve dans les musées dans d'autres pays, fait partie de la vie de tous les jours en Mongolie. Les habits traditionnels, par exemple, ne sont pas réservés aux visites des touristes ou aux grandes occasions. Ils peuvent se porter tous les jours avec une classe de bandit, que ce soit en ville ou à la campagne.

Pour sa capitale

Il faut être honnête, Oulan Bator est moche à pleurer et grouille de pickpockets (2 tentatives déjouées en une semaine!). Et pourtant, on commencerait presque à se sentir à la maison ici avec nos cafés et nos restos favoris.

Parce que demain il sera peut-être trop tard

D'un coté, les populations nomades quittent de plus en plus la campagne pour rejoindre les villes. De l'autre, le nombre de touristes qui visitent le pays (encore relativement bas pour l'instant) augmente de 15 à 20 % par an. Du coup les "tourists camps" sont de plus en plus nombreux à ruiner le paysage. Et qui sait ce qu'il se passera lorsque les routes seront praticables pour les cars de touristes chinois et autres?

Tous ces arguments font que l'on oublie vite les conditions de voyage difficiles : longues heures de jeeps sur des routes défoncées, Ger non chauffés, lits fait de simples planches et ne parlons pas des toilettes (en fait on en parlera bien un jour, on sait que vous adorez ce genre de détails).

Tout cela fait que, de nouveau, on quitte un pays en sachant bien qu'on y reviendra très bientôt...

Ulaanbaatar in beeld - Ulan Bator en images

2009-09-20T20:00:00.000+02:00

Tsam Tsam tsoin tsoin

2009-09-20T05:48:00.007+02:00

Après nous être installés à notre aise à Oulan Bator, une ville plutôt agréable au final, nous nous sommes lancés dans nos premières excursions. La première en destination du parc national de Terelj (1 jour) et la 2ème vers le monastère d'Amarbayasgalant (2 jours). Je ne vais pas vous en faire le récit dans le détail. Stefanie s'en est déjà chargée et pour les moins néerlandophones, les photos parlent d'elles-même!

Mais je ne pouvais pas manquer de vous parler de l'évènement le plus marquant auquel on a pu assister durant ces quelques jours : une cérémonie de danse Tsam au monastère d'Amarbayasgalant. Il s'agit d'un genre de spectacle organisé une fois par an par les moines de l'endroit. Ils y dépeignent les enseignements du Boudha au travers de danses, de prières et de chants. Le tout dans des masques et costumes assez impressionnants.

Nous avons réellement eu de la chance d'y assister car les moines refusent de donner la date exacte à laquelle la cérémonie est organisée, de peur de voir débarquer la grande foule en provenance de la capitale. Nous n'étions donc qu'une poignée de touriste à pouvoir bénéficier du spectacle en compagnie de la population locale. Ci-dessous une photo de la dame chez qui on a pu dormir. A vrai dire, elle nous à même cédé son lit étant donné la pénurie due au grand évènement.

En tant qu non initié, il faut avouer que les tenants et les aboutissants nous échappaient parfois un peu. Et même si les danses étaient assez longues vu leur coté méditatif à la limite de la transe, il ne s'en dégagait pas moins un aspect très fascinant.

La visite du temple au milieu de l'agitation des jeunes moines se préparant pour leur grande performance était aussi des plus suréaliste. Bref, les genres de coincidences qui font que ce genre de voyages prennent tout leur sens.

Au programme dès mardi, une semaine d'expédition dans le desert de Gobi. Après c'est promis, on quittera à regret la Mongolie en direction de Pékin.

Mongolië in beeld - Mongolie en images

2009-09-19T07:54:00.005+02:00

Thank you for Mongolia

2009-09-19T06:46:00.012+02:00

Mongolië. We gingen er eerst 7 à 10 dagen blijven. Dat werden er 14 en nu overwegen we drie weken. Het was geen liefde op het eerste zicht, want dat eerste uur in Ulaanbaatar was wennen. Je kan het moeilijk een mooie stad noemen, dat allegaartje van door roet vervuilde gebouwen met verschenen reclameborden, nieuwe constructies in aanbouw en opgebroken straten. Maar de stad steelt al snel je hart, net als zijn inwoners. Niet moeilijk want de Mongolen moeten wel de meest aanstekelijke lach hebben van alle volkeren. En ze lachen de hele tijd, met ons, met zichzelf, om vanalles en nog wat. Zoals een andere bezoeker het mooi verwoordde: thank you for Mongolia!

Na twee dagen acclimatiseren liepen we Sanne en Reinier tegen het lijf, een Nederlands koppel dat in Amsterdam woont. (Ik hoef blijkbaar maar op deze blog te klagen over het gebrek aan Nederlanders en ik krijg er meteen twee. Bij deze wens ik zachte kussens, 'echte' toiletten en dik toiletpapier.) Met hen trokken we drie dagen op excursie in de streek rond Ulaanbaatar, onder deskundige leiding van de sympathieke gids Unürüü en de alleraardigste chauffeur Lkhaguaa. We liepen driemaal rond een ovoo (om de lokale geesten om een behouden rit te vragen), bereden een Mongools paard, poseerden voor Turtle Rock, zakten weg in een moeras, aten in een ger, speelden Mongoolse kaartspelletjes, sliepen in het huisje van onze Mongoolse gastfamilie en dronken shiimin arkhi, een door de familie zelf gebrouwde alcoholische drank van 12 pct.

Het hoogtepunt was een bezoek aan Amarbayasgalant Khiid, een boeddhistisch klooster in de aimag (provincie) Selenge, zo'n 6 uur rijden van de hoofdstad. Daar waren we getuige van een speciale ceremonie rond de tsam dance, een dans die door de dertig monniken wordt uitgevoerd om kwade geesten te verdrijven en geluk af te smeken voor het komende jaar. Het was een unieke ervaring, ook al omdat de monniken niet al te veel ruchtbaarheid willen geven aan het evenement en de eigenaar van ons guesthouse per toeval achter de juiste datum van de ceremonie was gekomen.

Op de terugweg kwam het tot een Nederlands-Belgische clash met onze voor de rest uiterst sympathieke Nederlandse reisgenoten. Er werden moppen uitgewisseld, de verdieping van de Westerschelde kwam ter sprake, net als de mosselkwestie, de lamentabele prestaties van de Rode Duivels en het twijfelachtige kinderlievende verleden van België. Onze noorderburen erkenden wel zonder morren de Belgische superioriteit inzake Tien voor Taal, culinaire prestaties en tennis. Over de herkomst van het Brabants trekpaard werd geen consentie bereikt. De onlinebijbel wikipedia leert nu dat er zowel een Nederlands als een Belgisch trekpaard bestaat, die qua ras erg verwant zijn aan elkaar. Ik roep het trekpaard bij deze uit tot het symbool van de Nederlands-Belgische vriendschap!

Comment survivre au grand train rouge

2009-09-17T18:08:00.004+02:00

Suite à quelques problèmes de connexions, voici avec un peu de retard le dernier post promis sur le transmongolien. Étant donné que les renseignements à ce sujet sont plutôt rares sur le net, quelques infos pratiques d'Oncle Martin.

Nous avons acheté notre ticket sur Internet via waytorussia. La compagnie qui nous a acheté les tickets s'appelle Transiberiana ou Grint Travel ltd (c'est selon). Tout a fonctionné comme sur des roulettes malgré les gros doutes que l'on a eu à plusieurs reprises. La commission prise par les intermédiaires s'élève à plus de 30% au final mais après vérifications ça m'a l'air standard (ne parlons pas des agences de voyages qui demandent encore plus). La seule façon de payer moins cher est de connaître quelqu'un sur place qui peut vous acheter les tickets (il vaut mieux si prendre 40 jours à l'avance pour être sur d'avoir les places que vous voulez).

Une fois bien installé dans le train, votre principale préoccupation sera sans doute : « que manger? ». Le wagon restaurant est à proscrire selon moi, rempli de touristes noyant leur ennui dans la bière et bien trop cher pour la qualité plat unique qu'ils offrent (10€).

Les plus prévoyant auront pensé à emmener leurs provisions (attention même en 1ère il n'y a pas de frigo). Dans chaque wagon, un samovar d'eau presque bouillante est à disposition. Bien utile pour se préparer du thé mais aussi des nouilles type Aïki ou autres.

Mais le grand plaisir reste surtout de profiter des nombreux arrêts pour aller à la chasse aux produits locaux. Vous trouverez de tout, selon votre chance. Boulettes, saucisses, pains divers, raviolis farcis aux patates ou aux oignons (si si c'est très bon) et même des repas complets de temps à autres.

Voici qui conclu notre série sur ce train mythique, à tout de suite pour le récit de nos formidables aventures mongoles.

De trein heeft geen uur

2009-09-15T13:49:00.004+02:00

Eén van de grootste moeilijkheden op de Transmongolië Express is weten hoe laat het is. De Russische spoorwegen opereren officieel volgens Moskou tijd. Zo staat op het uurschema in de trein in Moskou tijd aangegeven om hoe laat welk station wordt aangedaan. Maar Rusland is groot en aan het einde van de reis loopt de trein een verschil van vijf uur op in vergelijking met Moskou. Martin besloot dat het de eerste dagen eenvoudiger was om volgens de tijd in Moskou te leven, ook al omdat het moeilijk te zeggen is wanneer je een andere tijdzone 'binnenspoort'. Het werd bijgevolg voor ons na twee dagen al potdonker om '17 uur' en licht om '4 uur' 's morgens. De derde nacht sliepen we bijzonder slecht en bleven we ter compensatie tot 12.30 uur in bed liggen. Alleen was het toen volgens plaatselijke tijd al 15.30 uur. Na een paar shiften zaten we dus met een kanjer van een jetlag.

Weten wanneer de restaurantwagen eten serveerde werd ook een klus. Van 19 tot 21 uur, wist iedereen, maar wat niemand wist was of dat volgens de tijd in Moskou of volgens plaatselijke tijd was. Na drie dagen werd duidelijk dat de trein tijdzoneloos was geworden; er waren passagiers die volgens Moskou tijd leefden, de Chinese provodniks hielden vast aan Peking tijd, Wie in het bezit was van een Lonely Planet probeerde het plaatselijke ritme te volgen en de rest zat ergens tussenin. Zij die te veel vodka dronken leefden van fles naar fles en hielden de anderen wakker.

En toen moesten we berekenen om hoe laat we in UlaanBataar zouden aankomen. Volgens het uurschema verlieten we om 17.40 uur het uiterste Russische grensplaatsje om om 22.35 uur UlaanBataar tijd de eerste grensstop in Mongolië binnen te rijden. Dat terwijl beide stadjes slechts een dikke drie kwartier van elkaar verwijderd liggen. Gelukkig is UlaanBataar tijd dezelfde als Peking tijd, dat bespaarde een pak extra hoofdbrekens.

De Transmongolië Express in beeld

2009-09-14T18:40:00.006+02:00

Variatie genoeg in de landschappen die we te zien kregen tijdens onze treinrit. Taiga en steppe flitsten voorbij, net als kleurrijke houten huisjes, een occasionele koe en betonnen treinstations in communismestijl. Hieronder een impressie:

De Grote (Rode) Treinreis

2009-09-14T18:31:00.003+02:00

Twintig minuten voor vertrek springen we (lees: klimmen we puffend met onze 120 kg bagage) de trein op. Een glimlachende (wat kijgen we nu???) Chinese provodnik heet ons welkom en vraagt naar onze nationaliteit. 'Belgian' zeggen we, 'Portugees' knikt provodnik nummer 2. Portugees dan maar, zolang we maar geen Portugees moeten spreken want de combinatie Engels-Russisch-Chinees-Frans (geen Hollanders te bespeuren helaas, en Vlamingen al helemaal niet) is al verwarrend genoeg.

Waren we op het traject Berlijn-Moskou de enige toeristen, dan zitten we nu op een heuse 'toeristenexpress': geen Rus te bekennen al is de vodka nooit veraf. Onze tweepersoonscoupé is een en al luxe: houten wandbekleding, tapijt, stopcontacten, een eigen thermoskan en een doucheruimte die we delen met onze Kazaakse buur. Douchen zit er wel niet in want uit de sproeikop komen slechts twee miezerige straaltjes water.

Onze provodniks laten zich na een kwartier weer zien en vragen onze paspoorten op. Ze bekijken enkel het mijne en de ene brabbelt heftig tegen de andere iets wat lijkt op 'Geen Portugezen, ik zei het toch!'.

Wat iedereen wil weten: neen, we hebben ons geen seconde verveeld tijdens die vijf dagen durende treinrit. Kijken uit het raam is een fulltime bezigheid die veel voldoening geeft. Af en toe een spurtje naar het raam voor een foto of naar de samovar voor een kop heet water doorbreekt de sleur die eigenlijk geen sleur is. Johnny Cash, Bob Dylan, Jef Neve, Mozart en Bach houden er de sfeer
in. Ik probeer de muziek aan te passen aan het landschap en word helemaal lyrisch als dat lukt. Hele reisbeschouwingen schieten mijn hoofd te binnen en ik voel me Phileas Fogg en Marco Polo tegelijk. Ons dieet van conserven en het ontbreken van warme maaltijden doen het avonturiersgevoel nog groeien. Daar zo in mijn luxe tweepersoonscoupé, met het voorbijrazende landschap, zonder moetens en dagenlang onderweg naar ergens, voel ik mij een heel gelukkig mens. Amerikaanse toeristen
die luidruchtig door de gang banjeren op zoek naar inhoud voor hun joints halen me uit mijn roes voor het te melig wordt.

Zondag voor het krieken van de dag sporen we na een probleemloze grensovergang de Mongoolse grens over. Tussendoor maakten we een onweer mee, waren we getuige van een heldhaftige reddingsactie (een puppie was onder de trein op de sporen gesukkeld en raakte niet meer op het perron) en zagen we twee Russen voor de drankwinkel vechten, russian style. Eerlijkheidshalve dient gezegd dat de grensovergang alles samen wel een goede zeven uur heeft geduurd en dat al die tijd het toilet gesloten was. Creatief zijn was de boodschap. Aan degenen die hetzelfde traject willen ondernemen wil ik later nog wel es tekst en uitleg geven over enkele 'originele oplossingen' voor een
noodtoiletstop.

Ik zou het in elk geval zo opnieuw doen, de treinreis bedoel ik, niet de noodtoiletstop. Hoewel, dat eigenlijk ook.

5 jours à bord du transmogolien

2009-09-14T14:00:00.000+02:00

Contrairement à ce que j'aurais pu redouter, ces quelques jours de train se sont déroulé le plus facilement du monde!

Il faut savoir que le transmongolien (Moscou-Pékin via la Mongolie donc) est le plus confortable des trains longue distance traversant la Sibérie. Nous avions opté pour la 1ére classe, notre spacieuse cabine privée a très certainement aidé rendre le voyage si agréable. Contrairement au transibérien (Moscou-Vladivostok), les "kupés" privés sont même équipés d'une douche! Qu'avons nous fait pour passer le temps?

Hé bien à vrai dire pas grand chose. Un peu de lecture, quelques leçons de chinois, de la musique... Mais surtout regarder par la fenêtre tout simplement. La plus belle partie était celle de l'approche de la Mongolie le dernier jour. Mais tout le trajet est intéressant: les grandes étendues de Sibérie, les villes et même les usines désafectées.

Petit Bémol, ce train est désormaiPour mettre les choses au point, s purement touristique. Pas un seul russe à bord! Nous étions entouré de jeunes cools toujours à la recherche de vodka et de retraités scandinaves avec caméras et sacoches banane. Quel différence par rapport au train Berlin-Moscou! Bon on s'en doutait un peu et vu notre isolement quasi monastique, je dois dire que cela ne nous a finalement pas géné plus que ça. Cette pause en dehors du temps nous a fait un bien fou! A venir, une note sur la vie pratique dans le train.

Moskou opgelijst

2009-09-14T13:43:00.005+02:00

De hoogtepunten

- De metro van Moskou is een echt pareltje. De metrostations zijn vaak prachtige paleizen met marmeren beelden, sublieme roltrappen, mozaiëken en koninklijke kroonluchters. Bovendien erg makkelijk onder de knie te krijgen en met gemiddeld een metro om de minuut ook erg efficiënt.

- De Christus-Verlosserkathedraal, persoonlijk de mooiste kerk/kathedraal die ik al ooit heb gezien. Ik had er gerust een paar uur langer kunnen spenderen.

- De vodka-sessies met Anton en Frederica, een Italiaanse uit Brussel. Dat spreekt voor zich.

Enkele tegenvallers

- Het gebrek aan restaurants in Moskou. Er zijn eigenlijk voornamelijk ketens, en die geven niet echt een goed beeld van de Russische keuken.

- Het voetenleed. Zelfs naar een café of gebouw dat volgens het plan twee straten verder zou moeten liggen is het al snel een uur zoeken. Gecombineerd met de brede lanen (de meeste straten hebben snelwegallures met soms tot acht rijstroken) en de beperkte oversteekmogelijkheden, maakt dit dat het geen sinecure is om Moskou te verkennen.

- Een gesprek met Anton over tijdskrediet, jobs, toelages en vrijheid in Europa waaruit bleek hoe verschillend onzer beider leefwerelden zijn, en Antons sombere stemming achteraf. Het was mij eerder al opgevallen hoe vele Russen Europa idealiseren. Emigreren zien weinigen zitten want ze redeneren dat ze in Europa sowieso niet dezelfde status zouden hebben als de lokale bevolking. Ze hadden er
liever geboren willen worden.

Vierde keer trakteren

2009-09-08T11:07:00.004+02:00

Hoe zit het met het meisje van bij de kapper? Wie van in den beginne op deze blog meeleest, weet dat ik voor het vertrek nog vlug bij de kapper ben binnengesprongen en daar op de stoel naast mij geheel toevallig Mû aantrof die zich opmaakte voor ongeveer dezelfde reis op hetzelfde moment. We liepen elkaar in de ambasade van Mongolië opnieuw tegen het lijf en dus mocht een derde ontmoeting op een exotischere plaats niet uitblijven. En zo kwam het dat onze wegen elkaar andermaal kruisten in Moskou, voor de Christus-Verlosserkathedraal. Opnieuw geheel toevallig, dat spreekt. Er is absoluut geen sprake van een gearrangeerd treffen. We zouden onze lezers nooit op dergelijke wijze in de luren durven leggen. De volgende keer halen we er een deurwaarder bij voor een officiële vaststelling. Om te bewijzen dat ik geen fictie uit mijn duim aan het zuigen ben:

Met dit ongelooflijke staaltje van reizigerstoeval neem ik even afscheid. We stappen over enkele uren op de Transmongolië express en verdwijnen dan voor vijf dagen virtueel uit beeld. Aankomst: 13 september, voor het krieken van de dag. Voor wie het zich zou afvragen, ditmaal hebben we een halve supermarkt aan proviand mee.

Plus que 11

2009-09-08T10:28:00.014+02:00

Voilà déjà l'heure du premier bilan puisque ça fait maintenant une semaine que nous sommes en route. On a déjà vécu tellement de choses que ces quelques jours semblent une éternité.

Moscou fut à elle seule une sacré expérience comme vous pouvez imaginer. C'est une ville assez difficile d'accès mais pas du tout comme je l'avais imaginée. La barrière de la langue et la topologie de ses autoroutes urbaines font qu'il est extrêmement difficile d'y trouver son chemin. Par contre la ville semble assez sure et nous ne nous sommes jamais senti mal à l'aise même durant la nuit.

Les deux choses qui m'ont le plus marqué du point de vue sites touristiques sont jusqu'à présent sont les Sept Sœurs de Staline et le métro.
Ces sept gratte-ciel ont été construits dans les années 50 pour glorifier le communisme et rivaliser avec le symbole capitaliste par exelence que constitue New York. Notre plan était de logé dans une de ses tours mais cela n'a malheureusement été possible.
Le métro est tout aussi somptueux avec ses grands lustres et ses salles de marbres qui font plus penser au concert noble qu'à la station Lemmonier. En plus d'être un lieu de visite, le réseau moscovite est le plus efficace que j'ai jamais vu. 12 lignes, 176 stations, un métro toutes les minutes (!) en journée et toutes les 3 minutes en soirée. Tout ça pour moins de 40 cents par trajet.

Au programme cet après midi, énième tentative de visite de la place rouge et du Kremlin. La place est impossible d'accès parce que des concerts y sont organisés tous les soirs (notamment la grande chanteuse française Miréyeumatiou).

J'aurais pu encore vous parler des cette fascination des russes pour les célébrtés européennes ringardes, de leur amour pour les chaines de restauration rapides, de l'église du christ sauveur, de la statue de Pierre le grand ou plus sérieusement des disparités économiques criantes au sein de la population mais le temps presse et les bagages attendent.

Ce soir embarquement dans le trans-mongolien jusqu'à samedi donc pas de nouvelles pendant quelques jours.

Adin, dva, tri... Moskva!

2009-09-07T11:50:00.016+02:00

Moskou, ik moet er nog aan wennen. Grote lanen, imposante gebouwen en weinig oversteekplaatsen maken dat we voortdurend met onze neus op de kaart gedrukt lopen. Ik moest vroeger altijd lachen als ik hoorde dat mensen bang waren om verloren te lopen. Je komt altijd wel terecht, dacht ik dan. Hier ben ik daar nog niet zo zeker van. De gebouwen en straten veranderen van plaats terwijl je zoekt, dat heb ik persoonlijk vastgesteld (en dat was voor de vodka), ik zweer het. Het is niet erg sympathiek ten opzichte van de vermoeide reiziger. De moskovieten daarentegen zijn schatten, norse schatten maar schatten anyway. Ze spelen hard to get, maar houden het nooit lang vol. Verder zijn ze niet zo streng als hun reputatie doet vermoeden, lopen ze er bijzonder relaxt bij en drinken ze veel (dat dan weer wel dus).

Na een eerste avond die zowel culinair als entertainmentgewijs flopte, trokken we naar ons hostel waar we Anton uit Vladivostok tegen het lijf liepen. En zo hielden we luttele uren na onze aankomst op Russische bodem al meteen een eerste vodka-sessie. Na elke shot vodka moet er gegeten worden, dixit Anton. Willen of niet. We aten brood met pastasaus, augurken, tonijn in tomatensaus en een omelet met worst, een culinair hoogstandje waarvoor Anton om 2 uur 's nachts met graagte achter het fornuis kroop. Twee avonden later - het kan niet alle dagen feest zijn - was het weer van dat en toen iedereen genoeg op had werd de vlag boven gehaald.

Tussen de vodka door namen we de metro, bezochten we gebouwen en deden we Moskou in de regen. Half vrouwelijk Moskou bekeek mij meewarig, maar het 'kapke' van mijn grootmoeder bewees meer dan zijn nut. Het Rode Plein kregen we niet te zien. Er waren dagenlang na elkaar concerten geprogrammeerd en de kleine toerist werd geweerd.

Ik keer zeer zeker nog terug naar Moskou. Ik heb hier nog niet gedaan. Maar tegen dan spreek een mondje Russisch, dat heb ik mezelf beloofd. Omdat loze beloftes niets waard zijn, leerde ik intussen tot tien tellen. Adin, dva, tri,...

L'étiquette de la Vodka

2009-09-06T10:07:00.005+02:00

Contrairement à se que l'on pourrait penser, boire de la vodka en Russie ça ne s'improvise pas. Il y a toute une série de règles à respecter si l'on ne veut pas commettre d'impairs en société:

La vodka se boit pure, surtout pas de mélanges!
La vodka se boit cul-sec (les femmes peuvent être dispensées)
Il faut absolument grignoter entre chaque gorgée (pour éviter le mal de tête)
On porte un toast différent à chaque fois ("Aux femmes", "A la Belgique", "Aux voyages"
Une fois vide, la bouteille doit être posée sur le sol et plus sur le table.

Après nos 27 heures de train (une superbe expérience) et après avoir péniblement trouvés notre hostel nous nous sommes rendu compte qu'il n y avait plus de chambre pour nous. Une erreur de réservation sur laquelle je ne m'étendrai pas. Malgré son état d'ébriété avancée, la charmante et peu vêtue patronne nous a tout de même dénichée 2 lits. Tout cela nous a permis de faire la connaissance d'Anton de Vladivostok et d'apprendre sur le tas comment se boit la vodka. Il a vidé toutes les conserves et bocaux du frigo pour que l'on mange entre chaque verre car ne rigole pas avec cette règle. Il a même fini par nous préparer une omelette à la saucisse à 3h du matin.

Hé bien, ne lui dites pas mais le lendemain j'ai quand même eu bien mal à la tête.

Fotoreeks: De Vlag

2009-09-05T23:47:00.002+02:00

Ik kreeg vlak voor mijn vertrek een vlag. De opdracht: er een foto van nemen met als achtergrond de Chinese muur. Drie maanden lang een vlag meesleuren om er dan één armzalige foto van te nemen is nogal povertjes. En dus komt er een fotoreeks naar het voorbeeld van het 365-dagenfotoproject op diverse blogs. De uitdaging: gedurende drie maanden elke dag een foto nemen van de vlag in een andere context. Voor het resultaat: klikken op de link in de rechterhoek.

Berlin-Moskva

2009-09-05T21:56:00.012+02:00

Nog maar net de trein op en we zitten wat ons betreft in Rusland. Onze norse provodnik, de wagonverantwoordelijke, denkt er net zo over. Hij begint een exposé tegen ons, ziet onze gezichten, concludeert snuivend "no russian?", wijst een beetje in het rond en gaat er vandoor; op zoek naar beter gezelschap. De trein vertrekt, we installeren ons in onze coupé en Duitsland trekt aan een rotvaart aan ons voorbij.

Eens de grens met Polen over verandert het landschap in geharkte akkers, weiden en bossen en hier en daar een grote agglomeratie (hoewel dat groot nogal relatief is). Af en toe staan we twintig minuten stil in één of ander godvergeten station. De tijd doden we door te lezen, woordjes te leren en te kijken naar de voorbijrazende landschappen. Ik sms met vriendin Charlotte, die zonder het te weten de prijskaart in onze coupé moet vertalen. Zo vernemen we dat caxap zoveel betekent als suiker. Bij het tweede woord loopt het mis: volgens de vertaling die ons uit België bereikt kost "u wordt verzocht" 40 roebels.

Na een uur zoeken vinden we een provodnik - de onze is spoorloos - die ons vertelt dat de restauratiewagen pas na Brest aan de trein wordt gekoppeld. Deze avond raken we dus niet meer aan eten want Brest is nog ver en er wacht ons daar een heel gedoe van controles en gepruts aan de trein. We zullen het moeten doen met onze royco soepzakjes en het noodrantsoen van de collega's, bestaande uit een blikje sardienen, een blikje tonijn en een pak koeken.

Om het half uur trek ik naar het toilet want ik weet dat wanneer het circus in Brest begint, het voor een paar uur gedaan is. Ik ben net aan het dromen over hoe ik midden in de nacht nog maar es richting wc ga en hoe Martin er dan plots onze provodnik bij haalt als de hele trein om 02.30 uur 's nachts dooreen wordt geschud. Een paar seconden later vliegt onze deur open. Twee paramilitairen blaffen op dwingende toon: "paspoorrrrt contrrrol!". Ik schiet in houding, steek borst vooruit en houd paspoorten uitgestrekt. Deur terug toe. Twintig seconden later knalt de deur weer open. Drie strenge paramilitairen keuren ons, brommen iets en lopen voorbij. Ik vind het best grappig en lach, iets te snel want de laatste keert zich om en bekijkt mij wantrouwig. Ik begin te verlangen naar ons provodnik, die vergeleken met deze gasten de kwaadste nog niet is. Bon, de deur gaat weer dicht, maar ik heb het spelletje wel door en ga in kleermakerszit op bed dit verslagje schrijven. Mij zullen ze niet meer hebben. Het duurt langer dan verwacht maar na twee minuten zwaait de deur opnieuw open. Ik kijk de vrouwelijke agenten met uitgestreken gezicht aan. De deur blijft open deze keer. Af en toe steek ik mijn hoofd om de hoek maar er is altijd wel iemand die mij prangend aankijkt me laat verstaan dat ik beter niet te veel aandacht trek. Een half uur later krijgen we twee papiertjes in onze handen gestopt waarop we onze paspoortgegevens moeten noteren. Ondertussen beent onze provodnik driftig heen en weer door de wagon. Ik vraag me af of hij ergens de start-to-run tape van Evi heeft opgeduikeld, dan wel of dit altijd zo gaat. Van slapen komt voorlopig niets in huis. De trein rijdt vooruit, achteruit, vooruit, achteruit. Dat gaat zo een tijdje door tot we een grote hangar binnenrijden en met trein en al de lucht invliegen. Het is nu 04.30 uur 's nachts en er moet een nieuw onderstel onder de trein worden gemonteerd, zodat die de Russische sporen op kan. We zitten dan wel op een nachttrein, maar slapen is onmogelijk, best een origineel concept eigenlijk.

Rond 5 uur vervolgt de trein eindelijk zijn traject, merk ik terwijl ik indommel. Een klein uur later word ik opnieuw wakker, net voor we een grote Wit-Russische stad binnenrijden. Minsk, vermoed ik? De rest van het Wit-Russische landschap moet nog even wachten. Slapen nu. Dat landschap blijkt vooral te bestaan uit velden, bossen en kleurrijke houten huisjes met golfplaten daken, zie ik bij het wakker worden.

De tijd vliegt voorbij en we rijden probleemloos de Russische grens over nabij Smolensk. Het is 16 uur wanneer we eindelijk een restaurantwagen vinden. De restaurantdame brengt ons de kaart, maar wanneer ze merkt dat we geen Russisch spreken trekt ze die resoluut uit onze handen en concludeert vastberaden: "soup!". Wie zijn wij om tegen te spreken. Het is een stevige maaltijdsoep en zo sluiten we onze treinrit tegen alle verwachtingen af zonder honger. We nemen afscheid van onze provodnik, aan wie ik intussen gehecht ben geraakt en die ik zeker driemaal aan het glimlachen kreeg. En dat niemand onzedige dingen durft suggereren!

Dobry vecher Moskva!

Vous quittez maintenant le secteur européen

2009-09-03T13:40:00.005+02:00

La première partie de notre voyage est maintenant dernière nous et je dois dire que tout s'est passé à merveille (ou presque). Après 7 heures de trajet de train nous sommes arrivés mardi dans la soirée à Berlin où l'on a pas pu profiter d'une belle soirée d'été dans un Biergarten.

Hier on a traversé la ville à vélo d'est en ouest, une façon idéale de découvrir la ville en peu de temps. Nous avons passé la soirée à Mitte, quartier alternativo-branchouille mais bien sympa.

Aujourd'hui le beau temps est déjà un lointain souvenir, j'ai passé 2 heures dans la pluie à la recherche d'une souris et d'une clé USB que je n'ai même pas trouvé. En retournant à l'auberge en métro je me suis chopé une amende car je n'avais pas pensé à composter mon billet...

Un auf Wiedersehen en mode mineur donc mais qui ne viendra pas gâcher les deux superbes journées passée ici.

Maintenant les choses sérieuses commencent, au programme : 27 heures de train en direction de Moscou.

De pikkendieven!

2009-09-03T11:19:00.002+02:00

Eerste stop: Berlijn

2009-09-02T20:00:00.007+02:00

We zijn één dag, acht uur treinplezier, enkele biergartens, een Echte Currywurst en een portie zuurkool later. De eerste tekenen van zadelpijn dienen zich aan want we deden Berlijn met de fiets. Dat wordt amusant morgen op de trein naar Moskou.
We reden over de Potsdamer Platz en de Alexanderplatz, langs de Fernsehturm, de Brandenburger Tor, Tiergarten en Checkpoint Charlie, verkenden de wijken Charlottenburg en Kreuzberg, deden de Oranienstrasse en zagen een enorm aquarium in het Radisson hotel.

We verzeilden ook in de Tucholskystrasse. Een straat die mij ietwat deed denken aan Williamsburg en enkele andere wijken in Brooklyn (NY). Vlakbij ligt ook het 'kraakpand' Zapata. Misschien een beetje geforceerd alternatief maar een echte aanrader. In het pand, een soort halfopen fabrieksgebouw waarvan de muren volgeplakt zijn met affiches en andere kunstuitingen, huist een verzameling artiesten die op een gemoedelijke manier hun werken tentoonstellen. De ruimte, met obligate biergarten, is vrij te bezoek en vooral 's avonds, met alle lichtjes, erg sfeervol.

Nu zijn we moe. Ja, nu al. Maar nog net niet te moe om straks in de buurt van ons hostel alweer een andere biergarten in te duiken. Dat hostel – Baxpax downtown - is trouwens dik in orde. Ongeveer 65 euro per nacht voor een ruime en mooie tweepersoonskamer met douche. Voor dat geld kan je ook gebruik maken van de binnentuin met rubberen zwembadje of het gemoedelijke dakterras mét bar.

Morgen, donderdag, nemen we rond 15 uur de slaaptrein naar Moskou. Ongeveer 27 uur later, rond 20 uur vrijdagavond, zouden we op Russische bodem moeten staan. Eerst nog een trolley kopen, want de Belga survival kit en onze zak met boeken – die nog mee moet tot in China - wegen te zwaar om zo mee te sleuren.

En... wat is dit?
Rara... Ik voel een reeksje aankomen.

Wij zijn weeeeeeg!

2009-09-01T09:50:00.004+02:00

Gisteren op splendide wijze uitgewuifd door vrienden & collega's, vannacht een laatste keer geslapen in ons eigen bed en nu klaar om te vertrekken. Nadat er dankzij de collega's een extra stuk bagage in de Groote Rugzak moest worden gepropt, that is.

Note to management: ik heb echt eerlijk waar die vlag niet gepikt en ik wist van niks, maar ik zal er te pas en te onpas trots mee poseren op het Rode Plein, de Mongoolse steppe en de Chinese muur. Wordt vervolgd!

Est-ce que je vous ait déjà dit que je partais pour 3 mois ?

2009-08-27T16:30:00.004+02:00

Voilà ça y’est, nous sommes tous les deux en « congés » ! Je cherche encore le mot le plus approprié, peut-on réellement parler de vacances pendant 3 mois ? Interruption de carrière ou crédit temps ça n’a pas une consonance très sexy en tous cas.

Plus que 5 jours avant notre départ prévu ce mardi 1er Septembre. À la question que l’on nous pose plusieurs fois par jour : « alors vous êtes prêt ?». On peut enfin doucement commencer à répondre : oui !

Au total nous aurons dû aller chercher pas moins de 4 visas (Russie, Mongolie, chine et Biélorussie pour le transit). Je vous livre mon expérience dans le détail car les infos ne sont pas toujours facile à trouver sur le net. Cela pourra peut-être servir à quelqu’un.

Russie :
Documents à fournir pour l’obtention d’un visa de tourisme :
- Une invitation officielle (par personne) fournie par votre hôtel ou par votre hôte. La seule possibilité d’en obtenir une est en fait de passer via une agence qui vous fournira une déclaration bidon. Nous sommes passé par une agence recommandée par le site web de l’ambassade qui nous a fourni le document pour 22 € pièce.
- Une attestation de votre assureur prouvant que vous êtes assuré pour la durée de votre voyage. Attention : les dates exactes de votre voyage doivent être mentionnées sur le document. Il doit aussi être indiqué en toutes lettres que la police couvre la Fédération De Russie.
- Une formulaire que vous trouverez sur le site de l’ambassade
- Une photo
- 30 € (espèces ou Bancontact)

Le consulat de Russie à Bruxelles (ne pas confondre avec l’ambassade) se situe au fond d’une impasse à Uccle. La « file » se fait dans la rue et commence à se former une heure avant l’ouverture. En fait de file, il s’agit plutôt d’un attroupement qui se resserre au fur et à mesure que l’heure d’ouverture approche. A 09h30 un aimable vigile apparaît dans l’embrasure de la porte et pointe du doigt les heureux élus qui pourront pénétrer dans le bâtiment.
L’ordre de priorité étant plutôt obscur, à chaque ouverture de porte tout le monde brandit son formulaire, son passeport ou son ticket de retrait de visa. D’après mon expérience les « non russes » passent assez vite. Enfin tout est relatif.

http://www.belgium.mid.ru/cons_fr.html

Biélorussie :

Pour un visa de transit il suffit de remplir un formulaire disponible sur le site du consulat , d’une photo mais surtout être en possession du visa de votre pays de destination (la Russie dans notre cas). Pas moyen de payer les 30€ de frais sur place, la caissière vous remettra un bordereau de virement à payer à l’agence ING de la place Brugman. Comme rien n’est jamais simple, le système informatique de cette banque était en panne que nous avons été faire notre demande…
http://www.belembassy.org/belgium/eng/index.php?id=1&d=consultant

Chine :

Pour un visa de tourisme, les choses sont « normalement » assez simples. Un formulaire à remplir, une photo, 30€ (espèces uniquement au moment du retrait), une heure de file et c’est vendu. MAIS si votre compagnon(ne) de voyage doit cocher la case « travaille dans une entreprise médiatique » il (elle) devra se présenter en personne au guichet et faire une belle déclaration sur papier libre : « Moi misérable journaliste déclare me rendre dans l’empire du milieu dans le seul but du tourisme et je n’ai pas la moindre intention d’écrire le moindre article durant mon séjour» (NON je ne pense pas que mentir quant à sa profession soit une bonne idée quand on se rend dans un pays communiste).
http://www.fmprc.gov.cn/ce/cebel/fra/lsfw/qzhz/

Mongolie

Là aussi, pas trop de difficulté. Un formulaire, une photo et 60€ en espèces lorsque vous faites la demande. Un ticket d’avion ou une preuve d’achat d’un billet de train vous sera aussi demandé. Nous devons encore aller rechercher notre passeport dans cette ambassade lundi.
Qui a dit « dernière minute » ?
http://www.embassyofmongolia.be/

Bientôt des billets un peu plus passionnants à se mettre sous la dent !

Twee werkdagen te gaan

2009-08-25T00:29:00.003+02:00

Nog twee werkdagen te gaan. Raar. Nog zeven dag in België, zegt mijn Google count-down. Ik kijk er naar uit, niet in het minst om aan bepaalde onzekere factoren te ontsnappen. Anderzijds is er onvermijdelijk de vraag hoe de terugkomst zal verlopen. Wie zegt dat die niet in mineur zal verlopen, dat de aanpassing niet moeilijk wordt, dat de vrienden niet te erg gemist zullen worden. Zoals Mû, het meisje van bij de kapper, het ook beschrijft; wat doe je nadat je je droom hebt verwezenlijkt. Ik laat het woord aan haar want ik denk er hetzelfde over. Tegenargument: drie luttele maanden passeren aan het thuisfront vaak zonder omziens en al te veel veranderingen, dus zullen drie maanden van reizen logischerwijze hetzelfde resultaat geven.

Vandaag mochten we trouwens op de ambassade van Wit-Rusland ons transitvisum gaan afhalen. Dertig euro kostte dat ding, evenveel als een gewoon visum voor Rusland en voor China. Lichtelijk overdreven, maar ik neem aan dat dit de Wit-Russische vergelding is voor het feit dat zoveel mensen enkel geïnteresseerd zijn in een transit door het land. Daarna ging het richting ambassade van Mongolië, voor ons laatste visum. Het duurste ook, want 60 euro. We liepen er opnieuw Mû tegen het lijf: toeval in het kwadraat. Nu nog een meet & greet op de transmongolian, dat zou het helemaal doen. Het laatste visum ligt op 31 augustus op ons te wachten, welgeteld één dag voor ons vertrek. Hopelijk kampen ze daar in Vorst dan niet met dezelfde "prrrrroblèmes techhhhniques" zoals eerder op de Wit-Russische ambassade. Anders belooft het nog spannend te worden.

Nog 14 dagen!

2009-08-18T14:35:00.003+02:00

Nog welgeteld 14 dagen en we zijn ermee weg. Zijn we er mentaal klaar voor? Min of meer. Zijn we er op praktisch vlak klaar voor? Eheum. Een deel van de bagage ligt al te wachten in dozen. Het visum voor China en Rusland is binnen. Beide moeders zijn intussen gewend geraakt aan de gedachte hun respectievelijke zoon/dochter even af te moeten geven. En de collega's kijken uit naar de rust die binnenkort op de werkvloer zal heersen en gaven en masse hun bestellingen door.

De lijst van de to do's blijft niettemin in omvang op een sinterklaaslijstje gelijken. De visa voor Wit-Rusland en Mongolië zijn nog niet klaar, er moeten nog schoenen en een vest gekocht worden, de ipod wacht op enkele extra megabytes goeie muziek, de Chinese vocabulaire bestaat voorlopig enkel uit een weifelende "dank u" en "hallo" (toegegeven, twee erg belangrijke woorden), de reisapotheek moet dringend aangevuld worden, de tandarts wacht op mijn gebit voor een spoedherstelkuur en de dokter bestelde nog een laatste check-up, de papieren voor het tijdskrediet moeten langs de directiesecretaresse en dan aangetekend met de post mee, diezelfde post moeten we nog diets maken dat ze de courrier voorlopig richting een bevriend koppel moeten sturen, als we ooit terug willen keren reserveren we misschien best al onze vlucht van Peking naar Brussel, en er dient een onbaatzuchtige ziel gezocht die zich wil ontfermen over de maaltijdcheques die niet op onze terugkeer willen wachten. Een reisroute zou ook praktisch zijn, eigenlijk. Ah en er moet nog duchtig 'afscheidgevierd' worden.

Je vous présente eCAFE !

2009-08-15T16:54:00.003+02:00

Voici l'ultraportable avec lequel on écrira la majorité des notes de ce blog, si les dieux de la technique ne nous lâchent pas. Il s'agit du eCAFE EC-900/H60 de Hercules.

Ce premier post a été entièrement réalisé à l'aide de son petit clavier et de mes doigts boudinés.

J-18 / D-18

2009-08-14T13:09:00.001+02:00

- Wanneer begint het te dagen dat je binnenkort voor een hele tijd alles achterlaat?
Als je in augustus mensen gedag zegt met de woorden "tot in december!".

- Wanneer weet je dat je reisroute niet de meest originele is?
Als je bij de kapper tegenover een collega-journaliste wordt gezet die ongeveer even lang en op ongeveer hetzelfde moment ongeveer dezelfde reis maakt.

Trip On Tracks

Peking in beeld - Pékin en images

De Chinees voor Dummies

De Toiletpost

Les post auxquels vous avez échappés

Kunming in beeld

Carbonnades flamandes et boulettes sauce tomates

IJskoud avontuur

Marktdag in China - Jour de marché en Chine

Dali

Lijiang in beeld - en images

Mal de l'altitude à Lijiang

Veertien uur in de bus

Tourisme à la chinoise

Wij en de Chinezen

Houd de dief!

Bonus tracks

Des rizières et des pandas

De aflevering waarin Martin trouwt

Voor alles een eerste keer

Graduated from the Yangshuo Cooking School

Terug naar het echte China

Lurkers, ontlurk uzelve

Gastronomie chinoise, le retour

﻿Macao, encore plus kitsch que Las Vegas?

Het moest er ooit van komen

Hongkong in beeld - en images

Hongkong, waar oost en west elkaar kruisen

Even terug naar Mongolië - Retour en Mongolie

Wie is deze meneer naast mij

Shanghai in beeld - en images

Pékin - Shanghai

Où est mon riz?

Peking in beeld - Pékin en images

Peking, China

De trein is (nog) altijd een beetje reizen

Bayartai Mongolië! Ni hao China!

Spannend

Gengis fans

Bi Mongol hairtai!

Pourquoi choisir la Mongolie pour vos prochaines vacances

Ulaanbaatar in beeld - Ulan Bator en images

Tsam Tsam tsoin tsoin

Mongolië in beeld - Mongolie en images

Thank you for Mongolia

Comment survivre au grand train rouge

De trein heeft geen uur

De Transmongolië Express in beeld

De Grote (Rode) Treinreis

5 jours à bord du transmogolien

Moskou opgelijst

Vierde keer trakteren

Plus que 11

Adin, dva, tri... Moskva!

L'étiquette de la Vodka

Fotoreeks: De Vlag

Berlin-Moskva

Vous quittez maintenant le secteur européen

De pikkendieven!

Eerste stop: Berlijn

Wij zijn weeeeeeg!

Est-ce que je vous ait déjà dit que je partais pour 3 mois ?

Twee werkdagen te gaan

Nog 14 dagen!

Je vous présente eCAFE !

J-18 / D-18

Macao, encore plus kitsch que Las Vegas?